ฟักไข่ได้เมีย: อาจารย์สาวสุดหยิ่งยั่วเย้าหยอก

【สองนางเอก + ทะลุมิติสู่โลกเซียน + จากไร้ค่าพลิกเป็นที่รักของหมู่คณะ】

เล่ออวี๋ นักเรียนมัธยมปลาย ทำงานหามรุ่งหามค่ำจนเสียชีวิตกะทันหันและทะลุมิติสู่โลกแห่งการบำเพ็ญเซียน

นางไม่มีรากวิญญาณ ไม่มีนิ้วทองคำ ไม่มีระบบ ถูกตระกูลส่งไปอยู่ชนบทเพาะสมุนไพรและเลี้ยงกระต่าย

ใช้ชีวิตล้มลุกคลุกคลานอยู่นานนับสิบปี นางก็ยอมจำนนต่อโชคชะตา

จนกระทั่งวันหนึ่ง นางเก็บไข่สัตว์วิเศษขึ้นมาจากแม่น้ำ!

เล่ออวี๋ตื่นเต้นสุดขีด: แม้ไร้รากวิญญาณแล้วอย่างไร? ข้าเลี้ยงสัตว์วิเศษไว้เป็นเพื่อนก็สุขใจแล้ว!

ทุกวันหอมแก้มกอดกล่าวราตรีสวัสดิ์ แม้การหยดเลือดผูกพันธสัญญาจะไม่สำเร็จ แต่ความรู้สึกถึงกันก็พอแล้ว!

จนกระทั่งวันหนึ่ง——

ไข่แตกละเอียด

มีสตรีงามเย็นเยือกดุจน้ำแข็งก้าวออกมาจากภายใน แววตามองนางราวกับจะเข่นฆ่าให้ตายทั้งเป็น

“มนุษย์ไร้เวทมนตร์ เจ้ารู้หรือไม่ว่า ทุกวันที่เจ้าเผลอไผลจุมพิตและเคลียคลอกับผู้ใด ปากก็พร่ำเรียกแต่ ‘ต้านต้าน’?”

เล่ออวี๋: “…………”

ช่วยด้วย! ข้าเอาอาจารย์ในอนาคตมาเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง จะหนีตอนนี้ยังทันไหม?

เฉียวซู่ชิง สิ่งที่เสียใจที่สุดในชีวิตนี้ ไม่ใช่การล้มเหลวในการฝ่าด่านเคราะห์ แต่คือการไม่ได้ใส่กุญแจล็อกให้กับตัวอ่อนแรกกำเนิดแห่งความอลวนของตน

นางถูกมนุษย์ไร้รากวิญญาณคนหนึ่งงมขึ้นมาจากแม่น้ำ ยัดใส่ถังที่เต็มไปด้วยเศษอาหารสัตว์ วางไว้บนขอบหน้าต่างกระท่อมดินทรุดโทรม

มนุษย์ผู้นี้เรียกนางว่า “ต้านต้าน”

ทุกวันจูบนาง ถูไถนาง พูดคุยกับนาง ใส่ใจรายละเอียดทุกอย่าง

และยังพยายามหยดเลือดผูกพันธสัญญาอีกด้วย

ถึงสามครั้ง!

นางสาบานว่า เมื่อฟักออกจากไข่ สิ่งแรกที่จะทำคือสั่งสอนมนุษย์ผู้ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำผู้นี้

ทว่า——

มนุษย์ผู้นั้นหดตัวอยู่มุมกำแพง มองนางด้วยสายตาน่าสงสาร

“ต้านต้าน เจ้าจำข้าไม่ได้แล้วหรือ?”

จิตแห่งมรรคาของเฉียวซู่ชิงแตกละเอียด

ช่างเถอะ เก็บไว้เลี้ยงดูก่อนแล้วกัน

อย่างไรเสีย การเลี้ยงมนุษย์สักคนกับเลี้ยงกระต่ายสักตัวก็มิได้ต่างกันนัก