"นี่ไม่ใช่ไข่ นี่คือครรภ์บรรพกาลอลวน เป็นสมบัติวิเศษประเภทปกป้อง ข้าบาดเจ็บตอนข้ามด่านสวรรค์ เลยใช้สมบัติชิ้นนี้ห่อหุ้มตัวเองเอาไว้ ฟื้นฟูบาดแผลข้างใน"
เล่ออวี้ใช้เวลาสักพักย่อยข้อมูลเหล่านี้
"แต่ว่าไข่นี้เล็กมากเลยนะ... อา นี่ไม่ใช่ประเด็น... ถ้าอย่างนั้นเจ้าเป็นคนจริง ๆ ใช่ไหม"
"จริง ที่นี่มีมิติในตัวเอง แม้เจ้ามองว่าเล็กแต่..."
"ไม่ใช่สัตว์อสูรจริง ๆ นะ"
"ไม่ใช่"
"แล้วก่อนหน้านี้ทำไมเจ้าไม่พูด"
"เพราะจิตสัมผัสยังไม่ฟื้นฟู วันนี้ถึงฟื้นกลับมาพอจะสื่อสารด้วยจิตได้"
"อ้อ" เล่ออวี้พยักหน้า แล้วถามอีก "อย่างนั้นตอนนี้เจ้าออกมาได้หรือยัง"
"...ไม่ได้"
"เมื่อไรจะออกมาได้"
"ไม่รู้ อาจสิบปี อาจร้อยปี"
เล่ออวี้นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
แล้วนางก็กอดไข่กลับเข้ามาในอ้อมแขน แนบไว้ตรงตำแหน่งหัวใจ ซุกคลอเคลียเหมือนก่อนหน้านี้
"ไม่เป็นไร" เสียงของนางเบามาก "ออกมาไม่ได้ก็ไม่ได้ ข้าจะรอเจ้า"
เฉียวซู่ชิงนิ่งงันไป
นางคิดว่าเล่ออวี้จะกลัว จะสงสัย จะส่งนางให้ท่านหัวหน้าตระกูลหรือโยนทิ้ง
อย่างไรเสีย ไข่ที่พูดได้... แค่กแค่ก... ผู้ฝึกตนร่างมนุษย์โดนขังอยู่ในไข่ ก็ไม่ปกติเหมือนกัน
แต่เล่ออวี้ไม่ได้ทำเช่นนั้น
นางเพียงกอดไข่ไว้ในอ้อมแขนเช่นเคย บอกว่า "ข้าจะรอเจ้า"
เหมือนว่าเฉียวซู่ชิงจะพูดได้หรือไม่ เป็นไข่หรือเปล่า จะออกมาได้เมื่อไร ล้วนไม่สำคัญ
ลำคอของเฉียวซู่ชิงตีบตื้นไปบ้าง