เฉียวซู่ชิงฟังอยู่ในไข่ ใจคอเอ่ยไม่ถูกว่ารู้สึกเช่นไร
มนุษย์คนนี้เป็นเช่นนี้เสมอ
ตัวเองลำบากแท้แท้ แต่ไม่เคยปริปากบ่น
ถูกคนรังแก ร้องไห้คราหนึ่งก็ผ่านไป
ได้รับความคับแค้น หลับสักตื่นก็หาย
นางเหมือนมีแกร่งแต่กำเนิด ต่อให้ชีวิตทุบตีเช่นไร นางก็ลุกขึ้นได้ ปัดฝุ่นตามตัว แล้วก้าวต่อไป
“ที่ข้าพูดวันนี้ ที่จริงเป็นเพราะ—”
เสียงเล่ออวี้หยุดไปครู่หนึ่ง “เป็นเพราะวันนี้ข้าได้ยินเรื่องหนึ่ง”
“บ่ายวันนี้ ในตระกูลมีคนดูแลมาพูดกับป้าหลิวยาวเหยียด ข้าแอบฟังได้บ้าง”
เสียงเล่ออวี้เครียดเล็กน้อย
“พวกเขาบอกว่า เหมืองวิญญาณทางใต้ถล่ม ตายไปมากมาย เหมืองวิญญาณนั่นก็คือเหมืองที่พ่อข้าทำงาน”
จิตสัมผัสของเฉียวซู่ชิงพลันเพ่งแน่น
“ข้าไม่รู้ว่าพ่อข้าเป็นอะไรหรือไม่”
เล่ออวี้กอดไข่แน่นขึ้น “ข้าถามป้าหลิว นางก็ว่าไม่รู้เหมือนกัน ต้องรอแจ้งจากตระกูลอย่างเป็นทางการ นางว่าเรื่องแบบนี้ ปกติต้องรอหลายวันถึงจะมีข่าว”
“ตั้นตั้น เจ้าว่าพ่อข้าจะ...จะ...”
นางพูดต่อไม่ไหวแล้ว
เฉียวซู่ชิงในไข่ ฟังเสียงหายใจที่เก็บกั้นของเล่ออวี้ สัมผัสได้ถึงความชื้นที่ส่งผ่านเปลือกไข่มา
เป็นน้ำตา
มนุษย์คนนี้ร้องไห้อีกแล้ว
คราก่อนเพราะคับแค้น ครั้งนี้เพราะห่วงหา
เฉียวซู่ชิงพบว่า เวลามนุษย์คนนี้ร้องไห้ ในใจตนเกิดความรู้สึกประหลาดอย่างหนึ่ง
ไม่ใช่รำคาญ ไม่ใช่หงุดหงิด
แต่เป็น... หุนหันอยากทำอะไรสักอย่าง