ตอนเที่ยง บรรดาคุณชายคุณหนูจากเรือนต่าง ๆ ได้รับขนมหวานที่เล่ออวี้ส่งไปให้ตามลำดับ
เฉียวจื่อหยานกำลังฝึกวิชาอยู่ในลานบ้าน ตัวเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ เห็นโจวเฉิ่นยกถุงเก็บสมบัติเข้ามา ก็ขมวดคิ้ว
“อะไรน่ะ?”
“ขนมหวานที่สิบเจ็ดเม่ยทำให้เจ้าค่ะ ส่งมาให้ท่านหนึ่งชุด” โจวเฉิ่นวางถุงเก็บบนโต๊ะหิน เปิดฝาออก
มันโกซาโกวต๋าหนึ่งถ้วย สีเหลืองทอง ส่งกลิ่นหอมหวานของผลไม้
เฉียวจื่อหยานมองแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไร
โจวเฉิ่นรู้กาลเทศะก็ถอยออกไป
เฉียวจื่อหยานยืนอยู่กับที่ ลังเลครู่หนึ่ง แล้วยกถ้วยขึ้นดื่มอึกหนึ่ง
น้ำหวานอมเปรี้ยวไหลผ่านคอ นำความเย็นชื่นใจ ตรงข้ามกับความร้อนระอุทั่วร่างหลังจากฝึกวิชามาอย่างชัดเจน
เขาดื่มอีกอึกหนึ่ง
แล้วนั่งลง ดื่มหมดทั้งถ้วย
ดื่มเสร็จเขามองถ้วยเปล่า นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้ววางถ้วยลงบนโต๊ะ ฝึกวิชาต่อ
ไม่พูดอะไรเลย
แต่ตอนค่ำที่โจวเฉิ่นไปเก็บถ้วย ก็พบว่าถ้วยถูกล้างสะอาดเรียบร้อยแล้ว วางเรียงอยู่บนขั้นบันไดหินหน้าประตูเรือน
อีกด้านหนึ่ง เฉียวจื่อโม่ได้รับน้ำนมชา
เขาเปิดฝาขึ้นดม ตาเป็นประกาย
“สิบเจ็ดเม่ยเป็นคนทำ? ไม่เลว ๆ”
เขาจิบอึกหนึ่ง หรี่ตาลงด้วยความพึงพอใจ
สาวใช้ข้าง ๆ ถามด้วยความสงสัย “คุณชายเจ็ด รสชาติดีไหมเจ้าคะ?”
“ดี” เฉียวจื่อโม่ดื่มอีกอึกหนึ่ง “เจ้าไปบอกสิบเจ็ดเม่ยหน่อย คราวหน้าทำเพิ่มอีกหน่อย ข้าจะให้เงิน”