เล่ออวี้ใส่ถังหูหลูสามไม้ลงในกล่องอาหาร หิ้วไปที่ลานชิงอี
เฉียวซูเหยากำลังนอนอ่านหนังสือเล่นอยู่บนตั่งนุ่ม เห็นเล่ออวี้หิ้วกล่องอาหารเข้ามา นางก็ถามอย่างเกียจคร้านว่า “อะไรน่ะ?”
“คุณหนูลองชิมดู” เล่ออวี้วางกล่องอาหารบนโต๊ะ เปิดฝาออก
ถังหูหลูสีแดงแจ๋สามไม้วางอยู่ข้างใน น้ำตาลเคลือบส่องประกายใต้แสงไฟ แค่มองก็น่ากินแล้ว
เฉียวซูเหยาลุกขึ้นนั่ง หยิบขึ้นมาหนึ่งไม้พลิกดู “นี่อะไร? จูกั่ว? ทำไมข้างนอกมีอะไรหุ้มอีกชั้น?”
“น้ำตาลเจ้าค่ะ” เล่ออวี้บอก “เอาน้ำตาลมาเคี่ยวให้ละลายแล้วเอาไปชุบ หวานๆ คุณหนูลองชิมดูสิ”
เฉียวซูเหยากัดเข้าไปคำหนึ่งอย่างครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ
กร้วม
เปลือกน้ำตาลแตก เผยให้เห็นจูกั่วเปรี้ยวๆ หวานๆ ข้างใน รสชาติทั้งสองอย่างผสมรวมกัน ระเบิดในปาก
ดวงตาของเฉียวซูเหยาเป็นประกายขึ้นมา
“อืม?!” นางกัดอีกคำ คราวนี้กัดคำใหญ่ แก้มตุ่ย “อร่อย!”
เล่ออวี้ยิ้ม
“เจ้าเป็นคนทำ?” เฉียวซูเหยาถามไปพลางกินไปพลาง
“เจ้าค่ะ ตอนบ่ายว่างๆ เลยลองทำดู”
“วันหลังทำให้มากกว่านี้” เฉียวซูเหยากินหมดไม้หนึ่งในสองสามคำ แล้วหยิบไม้ที่สองขึ้นมา “อันนี้อร่อยกว่าขนมกระจอกๆ ที่ห้องครัวทำให้ตั้งร้อยเท่า”
เล่ออวี้รีบบอก “คุณหนู อันนี้กินทีเดียวเยอะมากไม่ได้นะเจ้าคะ กินน้ำตาลมากไม่ดีต่อฟัน”