หอคัมภีร์ของสำนักชิงอวิ๋น เก็บรวบรวมเคล็ดวิชาทั่วหล้าไว้มากมาย หนึ่งในนั้นคือเคล็ดวิชาที่ออกแบบมาเพื่อร่างทิพย์ดั้งเดิมโดยเฉพาะ นามว่า “เคล็ดวรยุทธ์บรรพกาล”
เป็นเคล็ดวิชาที่ท่านเจ้าสำนักชิงอวิ๋นรุ่นที่สาม รังสรรค์ขึ้นเพื่อศิษย์ผู้มีร่างทิพย์ดั้งเดิมคนหนึ่ง ภายหลังศิษย์ผู้นั้นบรรลุเซียนเหิน เคล็ดวิชาจึงตกทอดอยู่ในหอคัมภีร์ ถูกผนึกด้วยกาลเวลามานับพันปี
เฉียวซู่ชิง ในฐานะธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักชิงอวิ๋น ย่อมมีสิทธิ์อ่านเคล็ดวิชาทั้งหมดในหอคัมภีร์
นางเคยอ่าน “เคล็ดวรยุทธ์บรรพกาล” แล้ว แม้ไม่เคยฝึกฝน แต่จำเนื้อหาได้ขึ้นใจ
ปัญหาคือ—นางจะถ่ายทอดเคล็ดวิชาให้เล่ออวี้ได้อย่างไร?
ตอนนี้นางพูดไม่ได้ เขียนไม่ได้ แม้แต่จิตสัมผัสสื่อสารก็ทำไม่ได้
ครรภ์บรรพกาลอลวนตัดขาดนางจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง จิตสัมผัสของนางได้แต่รับรู้ ไม่อาจส่งผ่านข้อมูลใดๆ
ความรู้สึกนี้ราวกับถูกกั้นด้วยกระจกหนาเตอะ มองเห็นคนข้างนอกกำลังร้อนใจ แต่ตนเองกลับทำอะไรไม่ได้เลย
เฉียวซู่ชิงสบถคำหยาบในใจ
นางคือยอดฝีมือขั้นต้าเฉิงสูงสุด ผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทาน กลับต้องมา…ติดอยู่ในไข่ใบเดียว
แม้แต่จะสอนศิษย์ตัวน้อยยังทำไม่ได้
“ตั้นตั้น เจ้าว่าข้าไม่มีพรสวรรค์ในการฝึกฝนจริงๆ งั้นหรือ?”
เสียงของเล่ออวี้ยิ่งแผ่วเบาลง “บางทีท่านหัวหน้าตระกูลอาจดูผิดไป ข้าไม่ใช่ร่างทิพย์ดั้งเดิมอะไรนั่น เป็นแค่คนธรรมดาที่ไร้รากวิญญาณ ไร้ค่า”
เฉียวซู่ชิงอยู่ในไข่ แทบอยากทุบเปลือกไข่ให้แตกเป็นเสี่ยงๆ แล้วทะลวงออกไป
เจ้าไม่ใช่คนไร้ค่า! เจ้าคือร่างทิพย์ดั้งเดิม! หนึ่งในร่างกายที่หาได้ยากที่สุดในรอบหลายพันปี! เพียงแต่ยังไม่มีเคล็ดวิชา! รอให้อาจารย์ออกไป จะสอนเจ้าเดี๋ยวนี้!