เรือนของเฉียวจื่อโม่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของหอฝึกตน ไม่ใหญ่โตนักแต่ตกแต่งอย่างประณีต
ในเรือนปลูกไผ่เขียวไว้หลายต้น ใต้ต้นไผ่มีโต๊ะและม้านั่งศิลา บนโต๊ะวางชุดน้ำชาไว้หนึ่งชุด
เฉียวจื่อโม่กำลังนั่งอ่านหนังสือบนม้านั่งศิลา ในมือถือตำราโบราณเก่าเหลือง มุ่นมองอย่างตั้งอกตั้งใจ
"พี่เจ็ด" เล่ออวี้ตะโกนเรียกจากทางเข้าเรือน
เฉียวจื่อโม่เงยหน้าขึ้น เห็นนางก็ยิ้มออกมา "สิบเจ็ดเม่ย แขกไม่ได้รับเชิญ เข้ามานั่งสิ"
เล่ออวี้เดินเข้าไปนั่งลงบนม้านั่งศิลา "พี่เจ็ด ข้าอยากขอให้พี่ช่วยข้าสักหน่อย"
"ว่ามา"
"ประลองกับข้าที"
เฉียวจื่อโม่ชะงักเล็กน้อย แล้วกวาดตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า "ตอนนี้เจ้า... ขั้นหลอมปราณชั้นห้าแล้วรึ!"
เมื่อเดือนก่อน เด็กคนนี้ยังอยู่ขั้นหลอมปราณชั้นหนึ่ง
หนึ่งเดือน ก้าวกระโดดถึงสี่ขั้น
ความเร็วในการฝึกตนเช่นนี้ ไม่ต้องพูดถึงตระกูลเฉียว ต่อให้ทั้งโลกบำเพ็ญเพียรก็หาใครเทียบไม่ได้
"ได้" เขาวางม้วนตำราลง ลุกขึ้น "ไปลานประลองกัน"
ณ ลานประลอง เฉียวจื่อโม่ยืนอยู่ตรงข้ามเล่ออวี้ ในมือไม่มีกระบี่ เอาแต่ยืนเอามือไพล่หลัง
"เจ้าโจมตีข้ามาด้วยกำลังทั้งหมด ข้าจะตั้งรับอย่างเดียวไม่โจมตี จะใช้เพียงวิชาป้องกัน ไม่ใช้ระดับพลังอัดเจ้า"
เล่ออวี้สูดลมหายใจลึก ระดมปราณวิญญาณทั้งหมดในจันทน์ทะเล ต่อยออกไปหนึ่งหมัด