เฉียวซู่ชิงอยู่ภายใน รับรู้ถึงเสียงที่คุ้นเคยนี้ ลมหายใจที่คุ้นเคยนี้ สัมผัสที่คุ้นเคยนี้
ปฏิกิริยาแรกของนางคือ มนุษย์ผู้นี้มาอีกแล้วหรือ?
ไม่ใช่ว่าบอกว่าจะกลับมาสักครั้งต้องใช้เวลาหลายวันหรือ?
นี่เพิ่ง… ห้าวัน?
ห้าวันแล้ว?!
ปฏิกิริยาที่สองคือ …
ก็ได้ นางยอมรับว่า เมื่อได้ยินเสียงนี้ ในใจของนางมีความรู้สึก… ผ่อนคลายอยู่ชั่วขณะหนึ่ง
ถ้ำละลายน้ำเงียบเกินไป เงียบจนนางเกือบคิดว่าตนถูกโลกลืมไปแล้ว
ตอนนี้มนุษย์ที่น่ารำคาญผู้นี้กลับมา ความรู้สึกที่เหมือนถูกทอดทิ้งนั้นก็หายไป
“ตั้นตั้นเอ๋ย เจ้าเป็นอย่างไรบ้างช่วงนี้? มีใครพบเจ้าหรือไม่? หิวหรือเปล่า?” เล่ออวี้กอดไข่ พูดคุยไม่หยุดปาก
เฉียวซู่ชิง: …
“ข้าที่เรือนหลักน่ะยุ่งมาก ทุกวันต้องดูแลสัตว์อสูรสามตัว ยังต้องกวาดลานบ้าน ยกน้ำชาเทน้ำอีก
คุณหนูนิสัยไม่เลวนัก ก็แค่อารมณ์ร้ายไปหน่อย วันนี้เพราะน้ำชาไม่ร้อนพอเลยโมโหยกใหญ่….”
เล่ออวี้พูดพึมพำอยู่ประมาณครึ่งชั่วยาม เล่าประสบการณ์ช่วงหลายวันนี้ให้ฟังทั้งหมด
เมื่อพูดถึงตอนท้าย นางกอดไข่ไว้ น้ำเสียงอ่อนลง
“ตั้นตั้น ข้าคิดถึงเจ้ามากเลย”
นางจูบเปลือกไข่
“เจ้าวางใจเถิด ข้าจะกลับมาเยี่ยมเจ้าบ่อย ๆ รอให้ข้าเก็บศิลาวิญญาณได้พอแล้ว ข้าจะหาทางพาเจ้าเข้าไปในเรือนหลัก ถึงตอนนั้นพวกเราก็ไม่ต้องแยกจากกันอีก”
เฉียวซู่ชิงฟังอยู่ภายในไข่
นางค้นพบว่า เมื่อมนุษย์ผู้นี้พูดว่า “ข้าคิดถึงเจ้ามาก” หัวใจของนางเต้นเร็วขึ้นนิดหนึ่ง
คงเป็นเพราะถูกทำให้โมโห
ใช่ ต้องเป็นเพราะถูกทำให้โมโหแน่ ๆ
เล่ออวี้อยู่ต่ออีกครึ่งชั่วยาม จากนั้นก็ห่อไข่หมาด ๆ อย่างอาลัยอาวรณ์ ยัดกลับเข้าไปในซอกหิน แล้วใช้หินปิดไว้