งานชมดอกไม้ถูกกำหนดไว้ในอีกสิบวันข้างหน้า
วันนี้เล่ออวี้ยุ่งจนแทบไม่มีเวลาพัก
เฉียวซูเหยาให้นางเตรียมการแสดงสัตว์อสูร ซึ่งก็คือในงานชมดอกไม้ ให้สัตว์อสูรของลานชิงอีออกมาแสดงตัว โชว์ความสามารถ สร้างหน้าตาให้เฉียวซูเหยา
นกเขาขนหิมะจัดการง่าย แค่บินหนึ่งรอบก็พอ
คางคกทองคำยิ่งง่ายกว่า แค่นอนนิ่ง ๆ ก็พอ
ที่ยุ่งยากคือกระเรียนเมฆาคราม
กระเรียนตัวนั้นหยิ่งยโสเกินไป นอกจากเฉียวซูเหยาแล้ว ไม่ให้ใครแตะต้อง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการให้มันแสดงความสามารถอะไร
เล่ออวี้พยายามตีสนิทกับกระเรียนเมฆาคราม ทุกวันนางป้อนเมล็ดวิญญาณที่ดีที่สุดให้มัน พูดคุยกับมัน พยายามสร้างความผูกพัน
แต่กระเรียนเมฆาครามไม่สนใจนางเลย
ทุกครั้งที่นางเข้าใกล้ กระเรียนเมฆาครามก็จะเชิดคอขึ้น มองนางด้วยสายตาดูแคลน
“พี่ใหญ่เมฆาคราม ท่านช่วยให้ความร่วมมือหน่อยเถอะ”
เล่ออวี้ถือเมล็ดวิญญาณ ยืนอยู่ตรงหน้ากระเรียนเมฆาคราม พูดจาดี ๆ ขอร้อง
กระเรียนเมฆาครามเบือนคอไปอีกทาง ไม่สนใจนาง
“แค่บินหนึ่งรอบ หมุนตัวหนึ่งรอบก็พอ ข้าจะเพิ่มอาหารให้ท่าน เพิ่มเมล็ดวิญญาณสามวัน”
หูของกระเรียนเมฆาครามขยับเล็กน้อย แต่คอมันยังเบือนอยู่
“ห้าวัน!”
กระเรียนเมฆาครามหันคอกลับมาในที่สุด มองเล่ออวี้แวบหนึ่ง สายตานั่นเหมือนจะบอกว่า เออ ก็ได้ ให้เกียรติเจ้าหน่อย
เล่ออวี้ถอนหายใจโล่งอก
วันงานชมดอกไม้ อากาศดีเป็นพิเศษ
แสงแดดจ้า ท้องฟ้าไร้เมฆ สวนดอกไม้หลังเขาบ้านใหญ่ บุปผานานาพันธุ์เบ่งบานสะพรั่ง หอมอบอวล
เล่ออวี้ไม่เคยเห็นคนมากมายขนาดนี้
ในสวนเต็มไปด้วยผู้คน ชายหญิง คนแก่เด็ก แต่งกายสีสันฉูดฉาด
บ้างขี่สัตว์อสูรมา บ้างนั่งเรือบินมา ยังมีที่เหยียบกระบี่บินมา ตกลงเหนือสวนดอกไม้ ดูสง่างามเหลือเกิน