วันต่อจากนั้น เล่ออวี้ไปหอฝึกตนนั่งสมาธิตอนกลางวัน หมุนเวียนเคล็ดวรยุทธ์บรรพกาล นำปราณวิญญาณไหลเวียนในร่างกายตามวัฏจักรเล็ก
ปราณวิญญาณในจันทน์ทะเลเพิ่มขึ้นทุกวัน
วันแรก จากพุทราแดงกลายเป็นขนาดกำปั้น
วันที่สอง จากกำปั้นกลายเป็นสองกำปั้น
เช้าวันที่สามตื่นขึ้นมา เล่ออวี้รู้สึกว่าจันทน์ทะเลของตัวเองเหมือนลูกโป่งที่ถูกเป่าลมจนเต็ม แน่นตึง
"ท่านอาจารย์ตั้นตั้น" นางถามอย่างไม่สบายใจ "จันทน์ทะเลข้าจะแตกหรือไม่"
เฉียวซู่ชิงใช้จิตสัมผัสตรวจดูอีกรอบ น้ำเสียงแฝงความพอใจ
"ไม่หรอก จันทน์ทะเลของเจ้าคุณภาพดีมาก จุได้มากกว่าผู้ฝึกตนทั่วไปมาก ปราณวิญญาณแค่นี้เติมได้แค่หกส่วนเท่านั้น"
"หกส่วน?" เล่ออวี้ตาเบิกกว้าง "สามวันก็หกส่วนแล้ว?"
"อืม ตามความเร็วนี้ พรุ่งนี้ก็เต็ม เมื่อถึงตอนนั้น เจ้าก็บุกสู่ขั้นฝึกปราณได้"
พรุ่งนี้
หัวใจของเล่ออวี้เต้นระรัวเร็วขึ้น
จากเริ่มฝึกถึงขั้นฝึกปราณ ใช้เพียงสี่วัน
ในประวัติศาสตร์ตระกูลเฉียว คงเป็นคนแรกกระมัง?
ศิษย์ที่มีพรสวรรค์ดี เช่นเฉียวจื่อโม่ ตอนนั้นจากการนำปราณเข้าร่างกายถึงขั้นฝึกปราณ ใช้เวลาสามเดือนเต็ม
เฉียวจื่อหยานเร็วกว่า แต่ก็ใช้สองเดือนยี่สิบวัน
ส่วนนางใช้เพียงสี่วัน
"อย่าดีใจเกินไป" เสียงของเฉียวซู่ชิงยังคงเยือกเย็น "ขั้นฝึกปราณเป็นแค่จุดเริ่มต้น หนทางยังอีกยาวไกล"