วันรุ่งขึ้น เล่ออวี้นำขนมเค้กไปให้เฉียวซูหมิ่น
เฉียวซูหมิ่นชิมคำหนึ่ง สีหน้ามีแววประหลาด
"ก็พอได้อยู่" นางวางเค้กลง เช็ดปาก "อร่อยกว่าที่ข้าคิดไว้หน่อยหนึ่ง"
เล่ออวี้ยิ้ม "คุณหนูรองชอบก็ดีแล้ว"
"พรุ่งนี้เอาอีกชิ้นมาให้ข้า" เฉียวซูหมิ่นโบกมือ "ว่าแต่ได้ยินว่าเจ้ายังทำอย่างอื่นเป็นด้วย?"
"พอได้บ้างเจ้าค่ะ"
"เช่นนั้นพรุ่งนี้ทำอย่างอื่นมาบ้าง อย่าทำแต่เค้ก ข้าเบื่อแล้ว"
"......เจ้าค่ะ"
เล่ออวี้ออกมาจากลานของเฉียวซูหมิ่น พลางถอนใจอยู่ในใจ
คุณหนูรองผู้นี้ เอาใจยากกว่าคุณหนูของนางนัก
แต่ก็จนใจ
คนอื่นเป็นนาย นางเป็นสาวใช้
นายว่าอย่างไร ก็ต้องทำอย่างนั้น
วันเวลาผ่านไปเช่นนี้
ชีวิตของเล่ออวี้เติมเต็มยิ่งนัก
กลางวันตามเฉียวซูเหยาไปหอฝึกตน หอธรรมบรรยาย ตกบ่ายกลับมาทำขนมหวาน กลางคืนคุยกับตั้นตั้น
รายการขนมหวานของนางมีมากขึ้นเรื่อยๆ จากตอนแรกมีเพียงถังหูหลูกับเค้ก พัฒนามาเป็นพุดดิ้ง ชานม พุดดิ้งนมสด ขนมถั่วเขียว บัวลอยน้ำขิง
ทุกอย่างเป็นที่นิยมมาก ออร์เดอร์มากขึ้นทุกที ศิลาวิญญาณก็หาได้มากขึ้น
เวลาไม่ถึงเดือน เล่ออวี้เก็บศิลาวิญญาณชั้นต่ำได้เกือบสามสิบก้อน
สามสิบก้อน!