วันที่ห้าแห่งการเปิดร้านเล่อจี้เทียนสิน
เล่ออวี้เดินทางไปตลาดตั้งแต่เช้าตรู่
เมื่อครั้งยังอยู่หมู่บ้านเย่าผิง แปดปีเต็มที่นางแทบไม่เคยคิดถึงพวกเขาเลย ไม่ใช่ไม่คิดถึง แต่ไม่กล้าคิดถึง
คิดแล้วก็เศร้าใจ และต่อให้เศร้าแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว พ่อกับแม่อยู่ในตลาดที่ห่างไปเพียงสามสิบลี้ นางอยากพบก็พบได้
"ท่านแม่!" เล่ออวี้ผลักประตูร้านเข้าไป พลางเอ่ยเรียกยิ้มๆ
ผู้เป็นแม่โผล่หน้าจากหลังเคาน์เตอร์ เมื่อเห็นนาง รอยยิ้มก็ผลิบานทันที "อวี้เอ้อร์มาแล้ว กินข้าวเช้าหรือยังจ๊ะ แม่ทำให้กินพุดดิ้งนมสดสักถ้วยไหม"
"กินมาแล้วเจ้าค่ะ สิบสามเจี่ยยึดให้ข้ากินด้วยกัน ไม่กินก็ไม่ให้ออกจากบ้าน"
เล่ออวี้เดินเข้าไปในร้าน สำรวจดูรอบๆ โต๊ะเก้าอี้จัดวางอย่างเป็นระเบียบ พื้นสะอาดเอี่ยม ของหวานบนเคาน์เตอร์ตั้งโชว์ได้งดงาม
"ท่านพ่อเล่า"
"อยู่หลังร้านต้มชานมกันอยู่" ผู้เป็นแม่ว่า "ตอนนี้พ่อเจ้าขมีขมันมาก ทุกวันฟ้ายังไม่สางก็ลุกขึ้นมาต้มชา บอกว่าจะหาไฟที่ใช่ให้ได้"
เล่ออวี้หัวเราะน้อยๆ แล้วเดินไปหลังร้าน
ผู้เป็นพ่อกำลังนั่งยองอยู่หน้าเตา จ้องมองชานมในหม้อ ในมือถือสมุดเล่มเล็กที่เต็มไปด้วยบันทึกยิบย่อย
"ท่านพ่อ วันนี้ค้าขายเป็นอย่างไรบ้าง"
"เข้าท่ามาก!" ผู้เป็นพ่อเงยหน้าขึ้น รอยย่นบนใบหน้าเหยียดยิ้ม
"เช้ามามีแขกหลายคน เป็นลูกค้าประจำทั้งนั้น พุดดิ้งนมสดที่แม่เจ้าทำไว้ พวกเขาว่าอร่อยกว่าเมื่อวานอีก"
เล่ออวี้ทรุดตัวลงนั่งยองดูชานมในหม้อ สีกำลังพอเหมาะ กลิ่นหอมของชาและนมผสมผสานเข้ากัน ได้กลิ่นก็ชวนน้ำลายสอ
"ท่านพ่อ ตอนนี้ชานมของท่านดีมากแล้ว ไม่ต้องปรับแล้ว"
"ขอปรับอีกหน่อย" ผู้เป็นพ่อพูดด้วยท่าทีจริงจัง "ห่างนิดเดียวก็คือนิดเดียว ถือว่ายังขาดอยู่ดี พ่อของเจ้าแม้จะฝึกฌานไม่เป็น แต่ก็เคยต้มชามาก่อน รู้ว่าห่างไปนิดเดียวนั้นมันรสชาติเป็นอย่างไร"