เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เล่ออวี้ถูกความรู้สึกในจันทน์ทะเลปลุกให้ตื่น
นางหลับตาสัมผัสดูครู่หนึ่ง ก็พบว่าปราณวิญญาณในจันทน์ทะเลเต็มแล้ว
ปราณวิญญาณหมุนวนช้า ๆ ในจันทน์ทะเล ราวกับก้อนเมฆที่ถูกบีบอัดถึงขีดสุด พร้อมจะแตกกระจายออกทุกเมื่อ
“ท่านอาจารย์ตั้นตั้น” นางเรียกเบา ๆ
“อืม” เสียงของเฉียวซู่ชิงดังขึ้นทันที ราวกับตื่นอยู่ก่อนแล้วรอคอยนางอยู่ “รู้สึกแล้วหรือ?”
“อืม จันทน์ทะเลเต็มแล้ว”
“เช่นนั้นก็ทะลวงเข้าสู่ขั้นฝึกปราณเถิด เดี๋ยวนี้”
เล่ออวี้สูดลมหายใจเข้าลึก นั่งขัดสมาธิ หลับตาลง
ทำตามวิธีที่เฉียวซู่ชิงสอนนางเมื่อคืน นำปราณวิญญาณในจันทน์ทะเลขยายออกจากภายใน
ปราณวิญญาณถูกอัดแน่นถึงขีดสุดในจันทน์ทะเล จากนั้น—ตูม ราวกับมีบางสิ่งแตกละเอียด และมีบางสิ่งก่อกำเนิดใหม่
จันทน์ทะเลขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่าในชั่วพริบตา ปราณวิญญาณที่แน่นขนัดแต่เดิมพลันเบาบางลง ราวกับถูกเทลงในถ้วยใบที่ใหญ่กว่า
ปราณวิญญาณเหล่านั้นรวมตัวกันใหม่ในจันทน์ทะเลแห่งใหม่ แน่นหนาและบริสุทธิ์ยิ่งกว่าเดิม
พร้อมกันนั้น พลังรูปแบบใหม่ก็พลุ่งพล่านออกจากจันทน์ทะเล ไหลไปตามเส้นลมปราณสู่ทุกส่วนของร่างกาย
เล่ออวี้รู้สึกว่าร่างกายของนางกำลังเปลี่ยนไป
เส้นลมปราณขยายกว้างขึ้น กระดูกแข็งแกร่งขึ้น เลือดลมไหลเร็วขึ้น แม้แต่ลมหายใจยังลึกและมั่นคงกว่าเดิม
นี่คือขั้นฝึกปราณ
ไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงเชิงปริมาณ แต่เป็นการก้าวกระโดดเชิงคุณภาพ
เล่ออวี้ลืมตาขึ้น ขอบตาเร่าร้อนเล็กน้อย