เล่ออวี้ฟังประโยคนี้จบ ก็นิ่งเงียบไปนาน
ห้าขวบ
ตอนนางอายุห้าขวบทำอะไรอยู่?
ตรวจวัดรากวิญญาณ แล้วถูกโยนมาที่หมู่บ้านเย่าผิง นั่งยองดูมดขนย้ายรัง รออาหารเย็นที่ไม่รู้ว่าจะมีมาหรือไม่
"ท่านอาจารย์ตั้นตั้น ท่านอายุห้าขวบก็เก่งขนาดนี้แล้วหรือ?"
"อืม"
"แล้วหลังจากนั้นล่ะ? ท่านชนะหรือไม่?"
"ชนะ"
"คงไม่ง่ายเลยใช่ไหม?"
"กระบวนท่าเดียว"
น้ำเสียงของเฉียวซู่ชิงยังคงเรียบเรียบ "คู่ต่อสู้เป็นเด็กชายอายุเจ็ดขวบ รากวิญญาณใช้ได้ ระดับฝึกฝนสูงกว่าข้าสองขั้น ข้าใช้แค่กระบวนท่าเดียวก็ผลักเขาตกเวที"
เล่ออวี้จินตนาการถึงภาพนั้น
เด็กหญิงอายุห้าขวบ หน้าตาเย็นชา ใช้กระบวนท่าเดียวผลักเด็กชายที่แก่กว่าสองปีตกประลอง
...เท่สุด ๆ
"ท่านอาจารย์ตั้นตั้น ตอนนั้นท่านกลัวไหม?"
"ไม่กลัว"
"เพราะอะไร?"
"เพราะข้ารู้ว่าข้าแข็งแกร่งกว่าพวกเขา"
เล่ออวี้ท่องประโยคนี้ในหัวหลายรอบ
นางฝึกฝนเพียงเดือนเดียว จากขั้นหลอมปราณชั้นหนึ่งขึ้นเป็นขั้นหลอมปราณชั้นห้า เคยต้านผู้คุ้มกันขั้นสร้างฐานช่วงต้นได้ แต่นั่นก็อาศัยท่านอาจารย์ตั้นตั้นและโชคช่วย ถ้าต้องประมือซึ่งหน้า นางก็ยังไม่มั่นใจ
"ท่านอาจารย์ตั้นตั้น ตอนนี้ข้ายังไม่รู้ระดับฝีมือที่แท้จริงของตน"
"ก็ขึ้นไปประลองสิ ประลองไปเดี๋ยวก็รู้เอง"
"...ถ้าแพ้ขึ้นมาจะทำอย่างไร?"
"แพ้ก็แพ้ แพ้ครั้งเดียวมิได้หมายความว่าจะแพ้ตลอดไป" น้ำเสียงของเฉียวซู่ชิงหยุดเล็กน้อย "แต่เจ้าจะไม่แพ้"
"เพราะอะไร?"
"เพราะเจ้าเป็นศิษย์ของข้า"