มีคนเดินเข้ามาในร้านอีกคน
เป็นหญิงสาวในชุดสีแดง อายุสิบเจ็ดสิบแปดปี หน้าตางดงาม แต่แววตาคมกริบราวกับมีด
“เด็กรุ่นหลังตระกูลเฉียวหลายคนรุมเขาคนเดียว ไม่กลัวคนหัวเราะเยาะหรือ?”
เฉียวซูหมิ่นมองหญิงสาวคนนั้น สีหน้าไม่เปลี่ยน “คุณหนูใหญ่ตระกูลเฉิน”
คุณหนูใหญ่ตระกูลเฉิน เฉินอวิ้น ขั้นสร้างฐานช่วงต้น ระดับพลังพอ ๆ กับเฉียวซูหมิ่น
“เฉียวซูหมิ่น เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
เฉินอวิ้นเดินมาหยุดตรงหน้าเฉียวซูหมิ่น “คุณชายตระกูลข้ามาซื้อของหวาน ทำผิดอะไร? พวกเจ้าตระกูลเฉียวรังแกคนน้อยกว่าหรือ?”
“ซื้อของหวาน?” เฉียวซูหมิ่นหัวเราะเย็น “นี่น่ะหรือซื้อของหวาน? นี่มันแย่งสูตร!”
“สูตร? สูตรอะไร?”
เฉินอวิ้นมองชามเปล่าบนโต๊ะ แล้วมองเล่ออวี้ “แค่นี้เอง?”
นางหัวเราะอย่างดูแคลน “ของหวานที่คนธรรมดาทำ จะอร่อยไปได้สักแค่ไหน? ที่เขายอมซื้อสูตรของพวกเจ้าน่ะนับว่าให้เกียรติพวกเจ้าแล้ว——”
ยังพูดไม่ทันจบ เฉียวซูหมิ่นก็ขยับตัว
หมัดหนึ่งพุ่งตรงใส่หน้าของเฉินอวิ้น
ไม่ใช้เวทมนตร์ ไม่ใช้ปราณวิญญาณ เป็นแค่หมัดล้วน ๆ
เฉินอวิ้นไม่คิดว่านางจะลงมือโดยตรง หลบไปด้านหลัง แต่ก็ยังถูกแรงหมัดกวาดโดนแก้ม ปวดแสบปวดร้อน
“เฉียวซูหมิ่น! เจ้าบ้าไปแล้ว!” เฉินอวิ้นกุมหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยโทสะ
“เจ้าพูดอีกคำ ข้าจะตีปากเจ้าให้แตก” เฉียวซูหมิ่นสะบัดมือ
เฉินอวิ้นกัดฟัน “สู้ก็สู้ ใครจะกลัวใคร!”
ทั้งสองลงมือพร้อมกัน ปราณไม้และปราณไฟระเบิดตรงหน้าร้าน โต๊ะเก้าอี้ถูกพัดกระเด็น ถ้วยชามแตกกระจายเกลื่อนพื้น