สามวันต่อมา งานทดสอบรากวิญญาณจัดขึ้นที่ลานประลองของจวนหลัก
เล่ออวี้ตื่นแต่เช้า ใส่เสื้อผ้าสะอาด หวีผมอย่างเรียบร้อย
นางนำตั้นตั้นออกจากถุงเก็บสมบัติ ประคองไว้ในอุ้งมือ จ้องมองอยู่นาน
"ตั้นตั้น ข้าจะไปแล้ว" นางจูบเปลือกไข่เบาๆ "อวยพรข้าด้วยนะ"
เฉียวซู่ชิงภายในไข่ สัมผัสจูบนั้น หัวใจเต้นผิดจังหวะ
นางไม่รู้ว่าสิ่งที่เรียกว่ารากวิญญาณจะอวยพรได้หรือไม่ แต่ในใจนางคิดเงียบๆ
หากมนุษย์คนนี้มีรากวิญญาณจริง แม้จะแย่ที่สุด นางก็จะหาทางช่วยนางฝึกฝน
หากนางไม่มี...
ก็ไม่เป็นไร
เมื่อนางออกไปได้ นางจะเป็นที่พึ่งที่ใหญ่ที่สุดของมนุษย์คนนี้
รากวิญญาณนับเป็นอะไร?
คนที่เฉียวซู่ชิงอยากปกป้อง ต่อให้ไม่มีรากวิญญาณก็ปกป้องได้เช่นกัน
เล่ออวี้เก็บตั้นตั้นกลับถุงเก็บสมบัติ ยัดไว้ในอก หายใจลึก แล้วผลักประตูออกไป
บนลานประลองมีผู้คนมารวมตัวกันมากแล้ว
เด็กน้อยใหญ่ยืนเรียงแถว ตัวโตอายุสิบเอ็ดสิบสองปี ตัวเล็กสามสี่ขวบ บ้างตื่นเต้น บ้างตื่นเต้นดีใจ บ้างร้องไห้สะอึกสะอื้น
เล่ออวี้ยืนอยู่กลางแถว มองคนข้างหน้าเดินไปหน้าแท่นศิลาทดสอบทีละคน วางมือลงไป