"เป็นไปไม่ได้"
ชายชราผู้ดูแลพึมพำ สีหน้าไม่ใช่แค่ตกตะลึงอีกต่อไป แต่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
คนธรรมดาที่ไร้รากวิญญาณ ทำลายศิลาทดสอบพังเสียหายถึงสองก้อนติดต่อกัน
เรื่องนี้เกินขอบเขตความรู้ของเขา
"ท่านหัวหน้าตระกูลมาแล้ว! ท่านหัวหน้าตระกูลมาแล้ว!" มีคนในฝูงชนตะโกน
ฝูงชนหลีกทางให้อัตโนมัติ ชายวัยกลางคนก้าวยาวๆ ตรงเข้ามา
เล่ออวี้แอบมองอยู่ข้างๆ
เฉียวเจิ้งเยวียนหัวหน้าตระกูลดูอายุราวๆ สี่สิบกว่า ใบหน้าเหลี่ยมคาง คิ้วดกตาคม กร้าวแกร่ง สวมเสื้อคลุมยาวสีน้ำเงินเข้ม ทั่วร่างแผ่ไอเย่อหยิ่งที่ไม่ต้องโกรธก็ทรงอำนาจ
"เกิดอะไรขึ้น" เฉียวเจิ้งเยวียนมองดูเศษหินเกลื่อนพื้น คิ้วขมวด
"ท่านหัวหน้าตระกูล เด็กคนนี้..." ชายชราผู้ดูแลชี้เล่ออวี้ น้ำเสียงยังสั่น "นางเอามือวางลงไป ศิลาทดสอบก็แตก เจ๊งไปสองก้อน"
สายตาของเฉียวเจิ้งเยวียนจับจ้องเล่ออวี้
เล่ออวี้ถูกสายตานั้นมองจนขนลุกไปทั้งตัว ขาแทบอ่อน
"เจ้าชื่ออะไร" เฉียวเจิ้งเยวียนถาม
"เล่อ... เฉียวเล่ออวี้" เล่ออวี้ตอบตะกุกตะกัก
"เฉียวเล่ออวี้" เฉียวเจิ้งเยวียนทวนชื่อนี้ ราวกับกำลังนึกอะไรขึ้นได้ "เจ้าเป็นคนสาขาไหน"
"ข้าไม่ทราบ... ก่อนหน้านี้ข้าอยู่ที่หมู่บ้านเย่าผิง"
เสียงเล่ออวี้ยิ่งเบาลง "ไม่มีรากวิญญาณ จึงถูกส่งไปเลี้ยงสัตว์อสูรที่นั่น ภายหลังถูกเลือกมาเป็นคนรับใช้คุณหนูสิบสาม"
คิ้วของเฉียวเจิ้งเยวียนขมวดหนักขึ้นอีก
"ยื่นมือมา"
เล่ออวี้ยื่นมือขวาออกไปอย่างว่าง่าย
เฉียวเจิ้งเยวียนจับมือนาง พลิกดูไปมาครู่หนึ่ง
มือของเล่ออวี้เล็ก แต่เพราะทำงานหนักมานานบนฝ่ามือจึงเต็มไปด้วยด้านหยาบกระด้าง ไม่งามเอาเสียเลย