กลับถึงลานชิงอี เล่ออวี้ปรนนิบัติเฉียวซูเหยาเรียบร้อยแล้วจึงกลับห้องตน ฟ้ามืดสนิทแล้ว
นางปิดประตูหน้าต่างอย่างมิดชิด ก่อนล้วงถุงเก็บสมบัติออกจากอกเสื้อและนำตั้นตั้นออกมา
ตั้นตั้นยังคงเป็นดังเดิม เปลือกไข่สีขาวนวล ให้สัมผัสอุ่นเล็กน้อย อักขระเวทค่อยๆ ไหลเวียนอยู่บนผิว
เล่ออวี้กอดไข่ไว้แนบอก แนบแก้มถูกับเปลือกไข่เบาๆ
“ตั้นตั้น วันนี้ข้าไปมาหลายที่”
นางเริ่มเล่าเรื่องที่พบเจอในวันนี้พล่ามไปเรื่อย
หอฝึกตน ค่ายกลรวบรวมปราณ แสงเรืองเหนือศีรษะของเหล่าคุณชายคุณหนู เรื่องวัฏจักรธาตุห้าที่ผู้อาวุโสในหอธรรมบรรยายสอน
“พวกคุณชายคุณหนูนี่เก่งกันจริงๆ”
เล่ออวี้เอ่ย "คุณชายเจ็ดอายุสิบเจ็ดก็ถึงขั้นสร้างฐานช่วงกลางแล้ว ชาติก่อนข้าตอนอายุสิบเจ็ด... หัวใจวายตายเฉยเลย..."
นางพูดไปก็หัวเราะไป
“แต่ข้าว่าเรื่องที่ผู้อาวุโสสอน วัฏจักรธาตุห้าที่ให้เกิดและพิฆาตกันน่าสนใจทีเดียว เขาบอกว่าน้ำหล่อเลี้ยงไม้ ไม้ให้กำเนิดไฟ ไฟแปรเป็นดิน ดินให้เกิดทอง และทองหลอมเป็นน้ำ
ชาติก่อนข้าเคยเรียนอะไรคล้ายๆ นี้ในวิชาภูมิศาสตร์ เรียกว่าอะไรนะ... วัฏจักรของสารในระบบนิเวศ? ดูจะไม่เหมือนกันเสียทีเดียว...”
เฉียวซู่ชิงฟังอยู่ภายในไข่ นึกในใจว่าสตรีสามัญผู้นี้ความจำดีใช้ได้
ที่ผู้อาวุโสสอนแม้ไม่ใช่เรื่องล้ำลึก แต่สำหรับคนธรรมดาที่ไร้รากวิญญาณแล้ว จะฟังเข้าใจก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว
“ตั้นตั้น เจ้าว่าหากข้ามีรากวิญญาณบ้างก็คงดี”
เล่ออวี้พลันถอนหายใจ "ข้าไม่ขอรากวิญญาณดีเลิศอะไร แม้แต่ห้ารากวิญญาณที่แย่ที่สุดก็ยังดี อย่างน้อยก็ได้ฝึกตน พอมีกำลังปกป้องตัวเองในโลกนี้บ้าง ไม่เหมือนตอนนี้ ใครๆ ก็รังแกข้าได้"
เฉียวซู่ชิงนิ่งเงียบ