เฉียวซู่ชิงสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามข่มความหงุดหงิดในใจลงไป
ใจเย็น
นางใช้วิธีของตัวเอง—ทำให้อุณหภูมิของเปลือกไข่สูงขึ้นเล็กน้อย เหมือนกำลังประท้วง
เล่ออวี้สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของเปลือกไข่
“เป็นอะไรไปจ๊ะตั้นตั้น เธอโกรธเหรอ” เธอยกไข่ขึ้นมาตรงหน้า พินิจดูอย่างละเอียด “ข้าพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า”
อักขระเวทบนเปลือกไข่กระพริบเร็ว ๆ หลายครั้ง ราวกับกำลังกลอกตา
เล่ออวี้ดูไม่ออก แต่เธอรู้สึกว่าตั้นตั้นดูไม่ค่อยสบอารมณ์
“ดีแล้ว ๆ ข้าจะไม่พูดเรื่องไม่ฝึกตนอีก”
เธอรีบปลอบ “พรุ่งนี้ข้าก็ไปหอฝึกตน นั่งสมาธิตามปกติ ของหวานน่ะแค่ทำไปพลาง ๆ ไม่ได้ทำให้เสียเวลาฝึกตน ตกลงไหม”
อักขระเวทกระพริบช้าลง อุณหภูมิก็ลดลงด้วย
เล่ออวี้ถอนหายใจอย่างโล่งอก
“ตั้นตั้น เจ้านี่ช่างเป็นคุณหนูน้อยจริง ๆ” เธอเอาไข่แนบแก้ม ถูไถไปมา
เฉียวซู่ชิง “……”
เป็นบรรพบุรุษของเจ้าจริง ๆ นั่นแหละ
เล่ออวี้วางไข่ไว้ข้างหมอน แล้วเอนตัวลงนอน “ราตรีสวัสดิ์ ตั้นตั้น พรุ่งนี้เจอกันนะ”
เฉียวซู่ชิงฟังเสียงหายใจสม่ำเสมอของนาง แล้วใช้จิตสัมผัสตรวจดูจันทน์ทะเลของนาง
กลุ่มปราณวิญญาณเล็ก ๆ นั่นยังอยู่
ใหญ่กว่าวานนี้อีกนิดหน่อย
แม้จะเป็นเพียงนิดเดียว
แต่มันกำลังเติบโต
เฉียวซู่ชิงใช้จิตสัมผัสโอบล้อมกลุ่มปราณนั้นไว้เบา ๆ นำทางให้มันหมุนวนอย่างช้า ๆ ในจันทน์ทะเล