โองการคลาดวสันต์

【คู่รักวัยเยาว์ + หวนพบหลังพลัดพราก + กลศึกชิงอำนาจ + เติบโต + รักรันทดที่ฟ้าลิขิต】

ตอนจ้าวซือจวินอายุห้าขวบ มีเด็กหนุ่มที่อายุมากกว่านางสี่ปีคนหนึ่งเดินทางมาถึงหยุนโจว

นางรู้เพียงว่าเขาชื่อจืออวี้

เมื่อนางก่อเรื่อง เขาคอยตามเก็บกวาดให้ เมื่อนางถูกลงโทษ เขาก็คอยช่วยขอร้อง หลายปีนั้นนางชอบเดินตามหลังเขา พลางยิ้มเรียก “พี่จืออวี้”

ตอนอายุสิบขวบ จู่ ๆ เขาก็จากไป นับแต่นั้นก็ไร้ข่าวคราว ทิ้งไว้เพียงภูเขาสูงและสายน้ำกว้างไกล

เจ็ดปีต่อมา จ้าวซือจวินวัยสิบเจ็ดปีทำตามความปรารถนาสุดท้ายของมารดา กลับมายังฉางอาน จากเด็กสาวแห่งหยุนโจว กลายเป็นบุตรสาวคนโตที่ห่างหายจากจวนรองเสนาบดีกระทรวงพิธีการมานานหลายปี

ฉางอานมีกฎระเบียบมากมาย ทุกคนต่างพูดว่านางไม่รู้ธรรมเนียม ไม่เหมือนคุณหนูที่เติบโตมาในตระกูลขุนนาง

แต่พวกเขาไม่รู้ว่า จ้าวซือจวินที่เติบโตในหยุนโจวไม่เคยขาดการอบรมสั่งสอน เพียงแต่ไม่ได้เติบโตมาตามกฎเกณฑ์ของเมืองหลวงเท่านั้น

และที่นี่เอง นางได้พบเด็กหนุ่มในความทรงจำอีกครั้ง

อาภรณ์สีขาวนวลราวแสงจันทร์ คิ้วตาอ่อนโยน

ทุกคนต่างก้มศีรษะ เรียกเขาว่า “ท่านอ๋องเฉิง”

จ้าวซือจวินมองไฝเม็ดเล็กข้างจมูกที่คุ้นเคยของเขา ดวงตาแดงก่ำ ก่อนเอ่ยเรียก “พี่จืออวี้”

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น ทว่าในดวงตากลับไม่มีความยินดีแม้แต่น้อยที่ได้พบคนคุ้นเคยอีกครั้ง

“แม่นางจำคนผิดแล้ว”

เขาไม่ยอมรับนาง ทั้งยังไม่อนุญาตให้นางเอ่ยถึงเรื่องเก่าในหยุนโจวอีก

จนกระทั่งวันนั้น เขาตวาดนางเสียงเย็นชา “จ้าวซือจวิน เมื่อไรเจ้าถึงจะเลิกก่อเรื่องเสียที?”

นางนิ่งงันอยู่นาน ก่อนถามทั้งดวงตาแดงก่ำ “ท่านอ๋องไม่ได้บอกหรือว่าข้าจำคนผิด?”

ภายหลังจ้าวซือจวินจึงเข้าใจ

เด็กหนุ่มที่นางคิดถึงมานานเจ็ดปีไม่ได้หายไปไหน

เพียงแต่ในนครฉางอาน ไม่มีจืออวี้อีกแล้ว

มีเพียงท่านอ๋องเฉิง หลี่เฉิงอวี้

เด็กหนุ่มไม่รู้ว่าวสันต์กำลังจะสิ้น ครั้นหันกลับมาจึงรู้ว่าพลาดวสันต์ครานี้