อย่าสนว่าข้าร้ายหรือไม่ ขอแค่บุรุษรักข้าก็พอ

บุรุษมากมาย + ศึกชิงหญิงงาม + สตรีชาเขียวตัวแม่ + ภายนอกใสซื่อภายในดำมืด + จงใจยั่วยวน + ล้างแค้นเหยียบย่ำคนชั่ว

เดิมทีเสิ่นอิงหนิงเป็นบุตรีคนโปรดของพ่อค้าผู้มั่งคั่ง ทว่าครอบครัวกลับประสบหายนะในชั่วข้ามคืน บิดามารดาถูกประหารด้วยการตัดศีรษะ ส่วนพี่สาวร่วมบิดามารดาเดียวกันต้องตายอย่างอนาถในตรอกหลังจวนโหว

นางสาบานว่าจะให้ศัตรูชดใช้หนี้เลือด จึงใช้นามแฝงว่าไป๋อิงจู่ เข้าไปเรียนรู้มนตร์เสน่ห์มัดใจบุรุษในหอหมื่นบุปผา

วันสำเร็จวิชา แม่เล้ากล่าวชมว่า

งามดุจหยกต้องสายน้ำวสันต์ เป็นหญิงงามชวนลุ่มหลงแต่กำเนิด

บุรุษคนใดได้ลิ้มลองแล้ว ย่อมเลิกไม่ได้อีก

นางใช้เรือนกายเป็นคมมีด เข้ากรุงเพื่อแก้แค้น

เผยจี้ ซื่อจื่อผู้เย็นชา สำรวมตนอย่างสง่างาม

นางปลดอาภรณ์แพรลงครึ่งหนึ่ง ยั่วเย้าอย่างปฏิเสธก็ไม่เชิง

ล่อลวงให้เขาคลุ้มคลั่งจนขาดสติ ทั้งยังส่งภรรยาเอกลงนรกด้วยมือของเขาเอง

เซียวจิ้น องครักษ์เสื้อแพรผู้โหดเหี้ยม เด็ดขาดในการสังหาร

นางโอบเอวสอบของบุรุษไว้ พลางเอ่ยเสียงเย้ายวนว่า “สิ่งล้ำค่าที่สุดของข้า จะมอบให้ผู้ที่ข้าเลื่อมใสเท่านั้น”

ล่อลวงให้เขายอมเป็นดาบในมือนาง พร้อมบุกน้ำลุยไฟเพื่อนาง

ฮั่วอวี่ จักรพรรดิผู้มีอาการป่วยทางใจ อารมณ์แปรปรวนยากคาดเดา

นางถอดหน้ากากดอกบัวขาว เผยทั้งด้านบริสุทธิ์และด้านเย้ายวน “ฝ่าบาท ข้าไม่กลัวพระองค์หรอก ข้าเพียงแต่สงสารพระองค์”

ล่อลวงให้เขาคุกเข่าทำตัวเยี่ยงสุนัข กระทั่งยอมยกแผ่นดินให้แก่นาง

ไป๋หลินเยวียน ขันทีใหญ่ผู้เย็นชาโหดเหี้ยมและยึดติดอย่างบิดเบี้ยว

นางซบอยู่ในอ้อมแขนเขา เรียกเขาว่าพี่ชายด้วยดวงตาที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา

ล่อลวงให้เขารู้ทั้งรู้ว่านางพูดปดทุกคำ แต่ยังเต็มใจปกป้องนางไปชั่วชีวิต

เย่ชิงเสวียน ราชครูผู้ถือพรต ไร้ความปรารถนาและความต้องการ

ปลายนิ้วของนางแตะสาบเสื้อเขาเบา ๆ เสียงยั่วยวนคลอเคลียอยู่ข้างหู “เหตุใดหัวใจของราชครูจึงเต้นผิดจังหวะเล่า”

ล่อลวงให้เขาทิ้งข้อห้ามทั้งปวง ดวงตาแดงก่ำขณะเอ่ยว่า “มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่ข้าตัดใจไม่ได้”

เหล่าบุรุษผู้สูงส่งเหนือผู้คน หยิ่งผยองและเปี่ยมอำนาจ

ล้วนตกหลุมพรางความอ่อนโยนของนาง กลายเป็นหมากล้างแค้น

แย่งชิงความโปรดปรานจากนาง หลงใหลจนคลุ้มคลั่งด้วยความหึงหวง ต่างหมายครอบครองนางไว้เพียงผู้เดียว

ไป๋อิงจู่เช็ดคราบเลือดบนใบหน้า หางตายกขึ้นน้อย ๆ เผยรอยยิ้มทั้งร้ายกาจและเย้ายวน

“ข้ารู้จักเพียงการเอาชีวิตคน แต่ไม่รู้จักการมอบใจ”