ลิขิตรักเร้นในหอคิมหันต์

(คุณชายเสเพลวัยเยาว์ vs โฉมงามบอบบางที่มีชีวิตสั้น)

ใครๆ ในเมืองหลวงต่างรู้ดีว่า เสิ่นจิงหง บุตรชายสายตรงแห่งจวนแม่ทัพผู้พิทักษ์เมืองเหนือ เป็นคุณชายเสเพลไร้แก่นสาร

เขาชนไก่เล่นกับสุนัข ปากพล่อยไม่รู้จักยั้ง ยามเมามายในโรงน้ำชาก็ยังเอ่ยวาจาใหญ่โตว่า “คุณหนูขี้โรคบ้านราชครูคนนั้น แต่งเข้าบ้านข้ามา คงอยู่ไม่พ้นสามปี”

ถึงกับทำให้แม่ทัพเสิ่นต้องมัดตัวลูกชายมาขอขมาด้วยตนเอง ส่วนคุณหนูใหญ่ฟู่หยุนหยางแห่งจวนราชครู ผู้เก็บตัวไม่ค่อยออกจากเรือน ก็มีข่าวลือว่าร่างกายอ่อนแอ เจ็บป่วยอยู่เสมอและมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน

ทุกคนต่างคิดว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นแล้ว

ไม่มีใครคาดคิดว่า เพียงสบตากันแวบเดียวในหุบดอกท้อ เด็กหนุ่มที่พร่ำบอกว่า “ข้าไม่เอายัยขี้โรคนั่นหรอก” จะเสียขวัญให้แก่นางนับแต่นั้น

ต่อมาเป่ยตี๋ยกทัพรุกราน เสิ่นจิงหงจึงออกศึกไปพร้อมบิดา

ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงว่าเขาอยู่ใกล้ชิดกับชิวหลิงซีแห่งจวนโหวติ้งหย่วนในกองทัพ ทั้งคู่คนหนึ่งเป็นแม่ทัพหนุ่ม อีกคนเป็นธิดาตระกูลแม่ทัพผู้เก่งกาจ ดูเหมาะสมกันราวกับสวรรค์ลิขิต

ฟู่หยุนหยางเชื่อข่าวนั้น

นางคิดว่าอีกฝ่ายต่างหากคือคนที่เขาควรแต่งงานด้วย ทั้งแข็งแรงและสุขภาพดี สามารถขี่ม้าดึงคันธนู ร่ายรำดาบและกระบี่เคียงข้างเขาได้

ดังนั้นนางจึงยอมรับการจัดการของบิดา และตกลงแต่งให้ฟางจื่อเหิง

เมื่อเสิ่นจิงหงกลับจากแนวหน้า โลกทั้งใบก็แทบถล่มลงมา

ฟางจื่อเหิงถูกเขาซ้อมจนหน้าบวมช้ำ ทั้งยังถูกไล่ตามไปทั่วเมืองหลวงพลางร้องตะโกนอย่างคับแค้นว่า “นางไม่เอาเขาเองไม่ใช่หรือ! ตอนนี้ยังจะมาโทษข้าว่าแย่งนางอีก? ยังมีกฎหมายอยู่หรือไม่!”

ชาตินี้เสิ่นจิงหงไม่กลัวฟ้าหรือกลัวดิน กลัวเพียงฟู่หยุนหยางคนเดียว

“เจ้าจะมีชีวิตอยู่ได้นานเท่าไร ข้าก็จะอยู่เคียงข้างเจ้านานเท่านั้น หากเจ้าจากไป ข้าจะเฝ้าสุสานให้เจ้า แต่เจ้าแต่งกับคนอื่นไม่ได้นะ ขอร้องล่ะ หยางหยาง”

1. เปิดเรื่องด้วยหยางหยางในมุมมองของพระเอก ช่วงแรกพระเอกชวนหงุดหงิดมาก ปากเสียสุดๆ

2. เล่าหลายมุมมอง เป็นนิยายใสๆ

3. รักเดียวใจเดียวทั้งคู่ พระเอกไม่มั่วกับใคร ครั้งแรกอยู่ใน