คุณหนูพ่อค้ารวยล้นฟ้าพาอนุแปดคนเข้าจวนโหว ซื่อจื่อถึงกับคลั่ง

เสิ่นเพ่ยถงเกิดใหม่ในตระกูลพ่อค้าแห่งแคว้นต้าจิ้ง เดินทางค้าขายไปทั่วแว่นแคว้นกับบิดาและพี่ชาย ครอบครองทรัพย์สินมหาศาล ชีวิตช่างสุขสบาย แต่แล้ววันหนึ่ง บิดาเฒ่าก็กลับมาพร้อมราชโองการ “ลูกเอ๋ย! พ่อจัดการเรื่องคู่ครองที่ดีให้เจ้าแล้ว กลับเมืองหลวงต้าจิ้งไปเที่ยวเล่นหน่อยดีหรือไม่!” เสิ่นเพ่ยถงเลิกคิ้วงามขึ้น “ไม่ไป ที่นั่นให้ความสำคัญกับบุ๋นมากกว่าบู๊ ยกย่องบัณฑิตเหยียดหยามพ่อค้า พวกพ่อค้าต่ำต้อย แถมกฎระเบียบยังมากมาย มีอะไรน่าสนุกกัน” บิดาเฒ่าโค้งตัวลงตรงหน้าบุตรสาว “ไปเถอะ! เจ้าอยากเล่นอะไรก็เล่น บ้านเรามีป้ายทองสิบสองแผ่น ถ้าไม่ใช้ตอนนี้เดี๋ยวก็ขึ้นสนิมนะ! ขึ้นสนิมแล้วอาจเกิดเรื่องได้” เสิ่นเพ่ยถงยิ้มแย้มราวดอกโบตั๋นผลิบาน “จริงหรือ เล่นอะไรก็ได้ตามใจข้า?” บิดาเฒ่ากะพริบตา “ป้ายทองสิบสองแผ่น ใช้เล่นหมดแล้วก็ไม่มีอีกนะ” เสิ่นเพ่ยถงรับราชโองการมา “ตกลง!”

เว่ยเซียวเหิงคือชายหนุ่มผู้สง่างามที่สุดในเมืองหลวง พี่สาวคนโตของเขาเป็นฮองเฮา บิดาเป็นท่านโหว ส่วนบรรดาผู้ใหญ่ในตระกูลก็มีทั้งแม่ทัพและผู้ทรงอิทธิพล มารดามาจากตระกูลบัณฑิต ชาติตระกูลดี หน้าตาหล่อเหลา แค่อาศัยบารมีบรรพบุรุษก็สุขสบายไปได้อีกหลายชั่วคน ทว่าพอราชโองการประกาศลงมา ก็ราวกับฟ้าผ่าห้าสาย ต้องแต่งกับบุตรสาวพ่อค้า แถมยังเป็นบุตรสาวพ่อค้าที่ไม่มีแม้แต่ที่อยู่เป็นหลักแหล่ง “ไม่แต่ง! ข้าไม่แต่งเด็ดขาด ข้าไม่รักหน้าตัวเองหรือไร?” แต่บิดาเฒ่ากลับส่งจดหมายเขียนด้วยมือตนเองมาถึงสิบสองฉบับ เร่งม้าส่งข่าวด่วนระยะทางห้าร้อยลี้ จัดการรายละเอียดงานแต่งเสียเรียบร้อย เว่ยเซียวเหิงแทบร้องไห้ กอดสาวงามไว้ต่อหน้าคุณชายขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์ทั่วท้องพระโรง “สตรีพ่อค้าต่ำต้อยอะไรนั่น ซื่อจื่ออย่างข้าไม่เห็นต้องการ”

คนทั้งเมืองซ่างจิงต่างเฝ้ารอดูความครึกครื้นของงานแต่งสุดเหลวไหลนี้ แม้แต่ในจวนโหวก็เตรียมเจ้าสาวสำรองไว้แล้ว แต่เกี้ยวเจ้าสาวเก้าหลังมาถึงหน้าประตู นี่มันอะไรกัน…ปีศาจหรือไร!

ท้ายที่สุด เว่ยเซียวเหิงได้แต่กอดผ้าห่มทำหน้าเศร้า นี่มันสตรีพ่อค้าประเภทไหนกัน เหตุใดถึงไม่เหมือนที่เขารู้มา นางรังเกียจว่าเขาสกปรก ทั้งที่เขาสะอาดมากแท้ ๆ!