สายใยหงส์แดง

（กำลังตีพิมพ์/ละครสั้นเรื่อง《สายใยหงส์แดง》ออกฉายแล้ว）

【หญิงร้ายไม่กลับใจ+เห็นแก่ประโยชน์ตนอย่างมีชั้นเชิง+ฝึกผู้ชายให้เชื่อง+สมรภูมิชิงนางเดือดระอุ】

หยุนฉีทะลุมิติเข้าไปอยู่ในนิยายที่จงใจเขียนให้เธอมีภาพลักษณ์อัปลักษณ์

จากองค์หญิงใหญ่ผู้กุมอำนาจในราชสำนักและมีชายบำเรอนับไม่ถ้วน กลับกลายเป็นคุณหนูตัวปลอมแห่งจวนโหวที่เสื่อมเสียชื่อเสียงในชั่วข้ามคืน

ส่วนคุณหนูตัวจริงกลับกลายเป็นดวงใจของจวนโหว อนาคตจะได้เป็นฮองเฮาผู้เป็นใหญ่ในฝ่ายใน ทั้งยังทำให้เหล่าบุรุษผู้โดดเด่นหลงใหล

เมื่อลืมตาขึ้นมา เธอก็รู้ว่านายพลผู้เย็นชาแข็งกระด้างซึ่งถูกเธอวางยาต้องการหย่ากับเธอ

หย่าก็ดีแล้ว

นี่ต่างอะไรกับนกในกรงที่ได้หวนคืนสู่ป่าเขา

-

จวนโหวคิดจะไล่เธอออกจากบ้าน

เธอสวนกลับด้วยการโยนข้อกล่าวหาที่หนักพอจะทำให้ทั้งจวนถูกประหารล้างตระกูลใส่พวกเขา

เรื่องพวกนี้พวกเขาไม่ได้ทำหรือ?

ถ้าไม่ได้ทำ เธอก็แต่งข่าวลือขึ้นมาได้สิ

-

ทั่วทั้งเมืองหลวงต่างหัวเราะเยาะว่าเธอสมองกลวง โง่เขลาเบาปัญญา

เธอไม่เคยแก้ตัว

เรื่องอวดเก่งน่ะ ต้องรอวันไหนสักวันแล้วค่อยอวดให้ยิ่งใหญ่ไปเลยถึงจะถูก

-

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่มีนิยายเรื่องใหม่แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง ชื่อว่า《บันทึกฝึกสุนัขของหญิงร้าย》

บทที่หนึ่ง: นายพลเย็นชากลายเป็นสุนัขผู้ภักดี อดีตสามีหน้าบึ้งซักกางเกงใน

บทที่สอง: น้องชายผู้หม่นหมองไม่เชื่อฟัง ล่ามโซ่สุนัขให้ก็เรียบร้อย

บทที่สาม: ซื่อจื่อเพื่อนวัยเยาว์แค้นเธอเข้ากระดูกดำ จูบจนเขาเคลิบเคลิ้มก็หมดแรงด่าคนแล้ว

บทที่สี่: ดอกไม้งามบนยอดเขาสูงอย่างเสนาบดี มีไว้ให้มองจากไกล ๆ แต่เธอกลับเอนกายพาดตัวเขาแล้วมองเสียเลย

บทที่ห้า: ใครบอกว่าคนช่วยหญิงคณิกาออกจากหอนางโลมได้ต้องเป็นผู้ชายเท่านั้น?

……

หยุนฉีเอนกายอยู่บนตั่ง พลิกอ่านหน้าสุดท้ายจบแล้วก็โยนนิยายลงเตาถ่านอย่างไม่ใส่ใจ

เธอมองเกล็ดหิมะที่ปลิวว่อนเต็มท้องฟ้าอย่างเกียจคร้าน—หิมะในเมืองหลวงแห่งนี้ยังงดงามกว่านิยายเสียอีก

-

(จากหญิงที่ใคร ๆ รังเกียจ กลายเป็นหญิงที่ใคร ๆ ก็หลงรัก หญิงร้ายได้ทุกสิ่ง ชื่อของนางเอกมาจากวรรคกวีที่ว่า “เดินไปจนสุดทางสายน้ำ นั่งมองเมฆผุดขึ้น”

(ผู้ชายทุกคนยังบริสุทธิ์! ไม่มีชาติก่อน! โลกใบนี้ถือกำเนิดขึ้นเพื่อนางเอกโดยเฉพาะ และโลกเพิ่งเริ่มหมุนเมื่อเธอมาถึง