อาสาวไต้อวี้แสนบอบบาง เสด็จอาเก้าจอมดุกลับรักจนหมดใจ

คะแนนเพิ่งออก เดี๋ยวก็เพิ่มขึ้นอีก

【นางเอก: กล้าหาญเด็ดขาด แถมอ่อนหวานน่าทะนุถนอมโดยธรรมชาติ】【พระเอก: สุภาพบุรุษจอมร้ายกาจ ชอบเล่นพิเรนทร์】

ชั่วข้ามคืน หลินหรูหยินทะลุมิติมาเป็นอาสาวของหลินไต้อวี้

งามราวเทพธิดา รูปร่างอวบอิ่มสะโอดสะอง งามเลื่องชื่อไปทั่วกูซู

เดิมทีนางตั้งใจจะอยู่กับหลินไต้อวี้อย่างสงบสุข ทว่ากลับบังเอิญพบเซียวหรงซวี่ อ๋องหรงจิ่ง

ผู้คนต่างชื่นชมว่าเขามีคุณธรรมสูงส่ง ราวกับหิมะขาวบนยอดเขาสูง

แต่ภายใต้หน้ากากนั้น แท้จริงเขาคือบุรุษสุภาพที่เจ้าเล่ห์ลึกล้ำและมีรสนิยมประหลาด

ราชโองการมาถึงอย่างกะทันหัน บังคับพระราชทานสมรสและกักตัวนางไว้ในจวนอ๋อง

“เมื่อเข้ามาอยู่ในอุ้งมือของข้าแล้ว ก็อย่าคิดหนี”

เชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์เช่นนี้ นางจะหนีพ้นได้อย่างไร

ในเมื่อหนีไม่พ้น ก็ยอมรับทุกอย่างเสียเลย

หลินหรูหยินยิ้มหวาน “ท่านอ๋องล้อเล่นแล้ว เพียงแต่หม่อมฉันวิ่งไม่ไหว”

ฐานะพระชายานั้นไม่เลวเลย ใช้กดจวนหรงกั๋วกงกับหนิงกั๋วกงได้สบาย

แล้วนางจะหนีไปทำไม?

ไม่เพียงไม่หนี นางยังจะอาศัยบารมีผู้อื่นข่มคนเสียด้วย

พอเจี๋ยมิ่นสิ้นใจ จวนเจี่ยก็รีบร้อนจะรับหลินไต้อวี้เข้าไปอยู่ด้วย

หลินหรูหยินมีท่าทีแข็งกร้าว ปฏิเสธทันควัน: คิดจะพานางไปหรือ? ไม่มีทาง!

เจี๋ยเป่าอวี้: ท่านย่า ข้าอยากได้หลินเม่ยเม่ย

หลินหรูหยิน: ไสหัวไป

ไท่จวินสื่อ: ข้าเป็นยายของเจ้า ข้าทำไปก็เพื่อหวังดีกับเจ้า

หลินหรูหยิน: ท่านก็ไสหัวไปด้วย

คนอื่น ๆ: …

หลินหรูหยิน: ไสหัวไปให้หมด

เซียวหรงซวี่: ในเมื่อพระชายาสั่งให้พวกเจ้ากลิ้งไป พวกเจ้าก็ไปให้ไกล ๆ เลย

หลินหรูหยินซาบซึ้งจนน้ำตาไหล: ท่านอ๋องช่างดีเหลือเกิน

เซียวหรงซวี่เอ่ยเสียงทุ้มต่ำชวนลุ่มหลง: เช่นนั้นคืนนี้ เราจะวาดภาพกันอย่างเต็มที่ได้หรือไม่?

ท้ายที่สุด หลินหรูหยินก้มมองดอกไห่ถังบนเรือนร่างที่ดูสมจริงราวกับมีชีวิต: …

นางก็รู้อยู่แล้วว่าเขาไม่ได้จริงจังขนาดนั้น