วสันต์ในม่านหยก

【แม่นมแสนอ่อนหวาน × ขุนนางผู้ทรงอำนาจผู้เย็นชา】

เจิ้งฉือฝูขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร แล้วพบโจวเผยฟางที่สูญเสียความทรงจำ

หลังแต่งงานกันมาสามปี เจิ้งฉือฝูให้กำเนิดลูกสาวและเลี้ยงดูลูก ทั้งยังทุ่มเทแรงกายแรงใจ กระทั่งยอมควักเงินเก็บทั้งหมดของครอบครัวมาส่งเสียให้เขาเรียนหนังสือ

ในที่สุด โจวเผยฟางก็สอบได้ตำแหน่งจอหงวน และพานางเข้ากรุงไปรับตำแหน่ง

เดิมทีนางคิดว่าในที่สุดความทุกข์ยากจะผ่านพ้นไป ทว่าใครจะคิดว่าสามีกลับไปพัวพันกับจวิ้นจู่ในเมืองหลวง ทั้งยังให้นางเป็นอนุ

ใครต่อใครต่างพูดว่านางต่ำต้อยราวมดปลวก ชีวิตไร้ค่าดั่งต้นหญ้า ได้เรียกจวิ้นจู่ว่าพี่น้องก็ถือเป็นปลายทางที่ดีที่สุดแล้ว

ใครจะรู้ว่าเจิ้งฉือฝูเป็นคนใจแข็งและดื้อรั้น

นางตัดใจจากบ้าน อุ้มลูกเข้าไปเป็นแม่นมในจวนอ๋อง

จวนอ๋องโอ่อ่าหรูหราและทรงอำนาจล้นฟ้า

เจิ้งฉือฝูอยู่เงียบ ๆ ไม่ก่อเรื่องวุ่นวาย เพียงอยากเลี้ยงคุณหนูตัวน้อยให้อิ่มท้อง เก็บเงินให้พอแล้วออกจากจวนไปซื้อบ้าน

ใครจะรู้ว่าคนที่ต้องคอยปรนนิบัติ...กลับไม่ใช่คุณหนูตัวน้อย

แต่เป็นผู้กุมอำนาจในจวนอ๋อง และเป็นบิดาบุญธรรมวัยหนุ่มของจวิ้นจู่

เพ่ยจื้ออวี้วางตัวสง่างามผุดผ่องและสูงส่งเกินเอื้อมต่อหน้าผู้คน

แต่ลับหลังกลับดันฉือฝูไว้กับโต๊ะ ค่อย ๆ คลายนิ้วมือแก้สายผูกเสื้อด้านหน้าอกของนาง ก่อนเอ่ยว่า

“เจ้ารักษาอาการป่วยของข้าจนหายแล้ว ข้าควร...ตอบแทนเจ้าอย่างไรดี?”

—

โจวเผยฟางคิดว่าเจิ้งฉือฝูเป็นเพียงหญิงชาวบ้านจากชนบท ทั้งไร้ญาติในเมืองหลวงและไม่มีเงินติดตัว

หลังหย่ากับเขา นางคงต้องยากจนข้นแค้นและเสียใจจนแทบขาดใจ

แต่ใครจะคิดว่าเมื่อถึงวันที่เขาแต่งงานกับจวิ้นจู่ เขาจะก้มคำนับผู้ใหญ่บนที่นั่งประธานอย่างนอบน้อม

บนที่นั่งประธานในจวนอ๋อง เพ่ยจื้ออวี้กุมมือฉือฝูไว้ ก่อนเงยหน้าขึ้นยิ้มบาง ๆ

“เจ้าควรเรียกนางว่า...ท่านแม่”