ได้ยินใจนางราชินีองค์ใหม่ องค์จักรพรรดิเย็นชาใจสั่น

【ชิงอำนาจในวังหลัง+อ่านใจ+ช่วงหลังโปรดปรานเพียงผู้เดียว+ไม่ใช่คู่ที่ต่างฝ่ายต่างบริสุทธิ์】

องค์จักรพรรดิเจาเหอคิดมาตลอดว่า ฮองเฮาองค์ใหม่ของตนแม้จะซื่อทื่อและพูดน้อย แต่ก็สง่างาม เพียบพร้อมด้วยคุณธรรม ใจกว้างและอ่อนโยน นับเป็นฮองเฮาที่ดีคนหนึ่ง

ใครจะรู้ว่าอยู่ๆ วันหนึ่ง พระองค์กลับได้ยินเสียงในใจของฮองเฮา

【ในที่สุดก็เสร็จสักที ฉันแทบจะแสดงต่อไม่ไหวแล้ว】

【สมกับเป็นผู้ชาย พออายุเกินยี่สิบห้าก็เหมือนอายุหกสิบแล้วจริงๆ น่าแค้นที่ฉันเกิดไม่ทันยุคสมัยดีๆ】

【ไม่ได้ก็ไม่ได้สิ ยังไงก็ต้องทนแค่วันที่หนึ่งกับวันที่สิบห้าของทุกเดือนเท่านั้น ไม่งั้นตุ๋นน้ำแกงบำรุงให้เขาอีกสักหม้อดีไหม?】

องค์จักรพรรดิเจาเหอ: ???

หมายความว่าอย่างไร? ใครไม่ได้? ใครว่าไม่ได้!

————

เสิ่นหรูเยว่รู้มาตลอดว่า ตำแหน่งฮองเฮาองค์ใหม่ของนางได้มาเพราะบารมีของอดีตฮองเฮา ซึ่งเป็นพี่สาวแท้ๆ ของนาง

ไม่ต้องพูดถึงอดีตฮองเฮาที่เป็นคู่สามีภรรยากับฮ่องเต้มาตั้งแต่เยาว์วัย ทั้งยังจากไปก่อนวัยอันควร เป็นคนในดวงใจที่ไม่อาจลืมเลือน

แค่สนมคนอื่นๆ ในวังหลังก็พอแล้ว

เซวียกุ้ยเฟยซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องนั้นเติบโตมาด้วยกันกับฮ่องเต้ ซูเฟยเย็นชา ฮุ่ยเฟยอ่อนโยน ลี่ผินตรงไปตรงมา ซินผินไร้เดียงสา ส่วนเจี๋ยอวี๋อีกสองคนก็เอาอกเอาใจและอ่อนโยน

ทุกคนล้วนมีความผูกพันกับฮ่องเต้มานาน ตั้งแต่สมัยที่พระองค์ยังไม่ขึ้นครองราชย์

ดังนั้นตลอดสองปีในวัง นางจึงกุมอำนาจฝ่ายใน ยึดมั่นในความยุติธรรมและปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียม ตั้งใจจะเป็นแม่บ้านผู้ดูแลงานในวังให้ดี เอ่อ ไม่สิ ต้องเป็นฮองเฮาที่ทำหน้าที่ของตนให้ดีต่างหาก

แต่ไม่รู้ว่าช่วงนี้ฮ่องเต้เป็นอะไร ถึงได้มาหาตำหนักเฟิ่งอี๋ของนางอยู่บ่อยๆ

เสิ่นหรูเยว่จำใจปั้นยิ้มสุภาพ ‘ฝ่าบาท ราชวงศ์ให้ความสำคัญกับทายาทเป็นอันดับแรก เหล่าสนมในวังหลังได้รับพระกรุณามาช้านานแล้ว หวังว่าฝ่าบาทจะทรงโปรดปรานทุกคนอย่างทั่วถึง ไม่ให้ความคาดหวังของใต้หล้าต้องสูญเปล่า’

【ขอร้องล่ะ ฉันไม่ได้พักดีๆ มาหลายวันแล้ว เอวแทบจะหักอยู่แล้ว ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะ】

องค์จักรพรรดิเจาเหอเลิกคิ้ว แววตายิ่งได้ใจ: หึ ตอนนี้รู้จักขอความเมตตาแล้วหรือ? คอยดูสิว่ายังกล้าพูดอีกไหมว่าเราไม่ได้เรื่อง!