เจ้าตัวแสบร้ายนัก! ยั่วจนพุทธบุตรผิดศีลทุกคืน

（คะแนนเพิ่งออก เดี๋ยวก็เพิ่มขึ้น）นางร่ำถอน สตรีร้ายแห่งเมืองหลวงผู้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ ใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรีและเหลวไหล

คติประจำใจ: ชื่อเสียงมันสำคัญตรงไหน ความสำราญต่างหากที่สำคัญที่สุด

ส่วนเป่ยหยุนจี้ พุทธบุตรผู้เจ็บป่วยซึ่งเติบโตในวัด สูงส่งบริสุทธิ์และโดดเดี่ยว ทั้งยังมีชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า คนสองคนที่แตกต่างกันราวฟ้ากับเหวจะมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันในคืนนั้นที่วัดพิทักษ์แคว้น

*

นางร่ำถอนถูกวางยา เพียงปราดตามองก็เลือกพุทธบุตรผู้ใกล้สิ้นลมหายใจคนนี้

คนผู้นี้ดูไม่มีแรงขัดขืน ทั้งยังไม่ปากมาก เลือกเขานี่แหละ!

เป่ยหยุนจี้ไม่เคยคิดเลยว่า การดิ้นรนยื้อชีวิตในยามใกล้ตายจะกลายเป็นการถลำลึกในห้วงเสน่หาอันเร่าร้อน

*

เดิมคิดว่าเป็นเพียงสัมพันธ์ชั่วข้ามคืน หลังจากนั้นทั้งสองคงแยกย้ายกันไปคนละทาง

ใครจะรู้ว่าซื่อจื่อต่างแย่งชิงนาง องค์รัชทายาทร้องขอแต่งงาน ทั่วทั้งเมืองหลวงต่างพากันแย่งนาง

ประกายในดวงตาเป่ยหยุนจี้พลุ่งพล่านดุจคลื่นใต้น้ำ ไอสังหารแผ่กำจาย

มดปลวกพวกนั้น คู่ควรด้วยหรือ?

เซียนผู้ควรนอนรอความตายผู้นี้กลับไอเป็นเลือดแล้วมาหาถึงประตู

“คืนนั้น...เจ้าลืมมอบสถานะให้ท่านอ๋องผู้นี้”

นางร่ำถอน: ???

สรุปว่าความสัมพันธ์ชั่วคืนยังมีบริการหลังการขายแบบบังคับด้วยหรือ?

เป่ยหยุนจี้หลุบตา แสร้งทำท่าทางน่าสงสารและน้อยใจ “ชื่อเสียงอันบริสุทธิ์ของท่านอ๋องผู้นี้ถูกทำลายไปแล้ว ต่อไปเกรงว่าจะไม่มีใครกล้ารับข้าอีก”

นางร่ำถอนงุนงงไปหมด “เจ้ากำลังจะตายอยู่แล้ว ยังจะเอาชื่อเสียงบริสุทธิ์อะไรอีก!”

*

คนทั้งโลกต่างกล่าวว่าเป่ยหยุนจี้อายุสั้น คงสิ้นใจตั้งแต่เยาว์วัย

มีเพียงเขาที่รู้แก่ใจ นับแต่พบกับนางร่ำถอน เขาก็ปรารถนาจะมีอายุยืนยาวร้อยปีเพื่อนาง