ทาสนักโทษสู่สาวใช้

【รักแค้นลึกซึ้ง+ตามง้อภรรยาจนแทบมอดไหม้+หนีไปทั้งที่ตั้งครรภ์+คุณหนูผู้สูงศักดิ์เย่อหยิ่งแต่ตกอับ ปะทะ ท่านโหวผู้ยึดติด+กลับมารักกันอีกครั้ง】

เซียวเช่อ แม่ทัพหนุ่มผู้เลื่องชื่อสะท้านแผ่นดิน

เขามีชาติกำเนิดสูงส่ง รูปโฉมหล่อเหลาเป็นเลิศ ดุจจันทราสูงเด่นบนฟากฟ้า เป็นบุปผาสูงส่งบนยอดเขาหิมะในสายตาคุณหนูแห่งเมืองหลวง

เขารักเพียงเสิ่นหนานซี

เขาทะนุถนอมและรักนาง ไม่กล้าล่วงเกินนางแม้แต่น้อย ประคองนางไว้ในอุ้งมือ

นางโปรดปรานดอกท้อเป็นพิเศษ เขาจึงให้คำมั่นว่าจะเด็ดดอกไม้เพื่อนางเพียงผู้เดียวไปตลอดชีวิต และจะมีเพียงเขาเท่านั้นที่เด็ดดอกไม้ให้นางได้

เขาบอกว่านางงดงามล้ำค่า ประหนึ่งดอกไม้และหยก เขาจะปกป้องนางไปชั่วชีวิต ให้นางเป็นสตรีที่ใครต่อใครต่างอิจฉา

ทว่าเมื่อเกิดการเปลี่ยนแปลงในราชสำนัก ความแค้นระหว่างสองตระกูลก็ขวางกั้นพวกเขาไว้ ทั้งคู่จึงแยกทางกัน

นางหมั้นหมายกับผู้อื่น ส่วนเขาจากไปประจำการป้องกันชายแดนทางเหนือ

เมื่อได้พบกันอีกครั้งก็เป็นเวลาสองปีให้หลัง ตอนที่นางถูกริบทรัพย์และเนรเทศไปเป็นทาสยังชายแดนเหนือ

เสื้อผ้าของนางหลุดลุ่ย และเขาเป็นผู้ช่วยนางไว้

หัวหน้าคนงานรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา จึงไม่กล้าละเลย รีบถามว่า “ท่านโหว ทาสนักโทษผู้นี้จะให้ไปปรนนิบัติในห้องของท่านหรือขอรับ?”

น้ำเสียงของเซียวเช่อเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็งแห่งดินแดนเหนือ “ทาสนักโทษก็ต้องไปล้างส้วมเท่านั้น เอาสิ่งสกปรกไปเททิ้ง!”

เขาเกลียดนางเข้ากระดูก ดึงนางมาเป็นทาส คอยทรมานนาง ราวกับเฉือนหัวใจตนเอง...

จนกระทั่งนางหายตัวไป ทั้งที่ควรจะหลุดพ้นแล้ว แต่กลับยิ่งทำให้เขาคลุ้มคลั่ง

“แม้ไม่ได้เป็นภรรยา ต่อให้เป็นทาส ข้าก็จะพัวพันกับเจ้าไปชั่วชีวิต!”

……

เนิ่นนานต่อมา ซื่อจื่อแห่งซีอวี้เดินทางมาเยือนต้าโย่ง เขาเด็ดดอกท้อกิ่งหนึ่งพลางเอ่ยว่า “ภรรยาข้าชอบดอกท้อเป็นพิเศษ ข้าจึงเด็ดกิ่งหนึ่งไปมอบให้นาง”

วันนั้น เซียวเช่อเอ่ยเสียงเย็นชาว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่า ภรรยาของเจ้าเป็นทาสนักโทษของต้าโย่ง?”

เสิ่นหนานซีไม่หลบเลี่ยงอีกต่อไป สีหน้าสงบนิ่ง “ใต้เท้าเซียวไท่ฟู่ อย่าพูดถึงเรื่องในอดีตเลย มาพูดเรื่องพันธมิตรกันดีกว่า บัลลังก์แห่งต้าโย่งควรเปลี่ยนเจ้าของแล้ว”

เซียวเช่อ: ขอเพียงเจ้ากลับมา ทุกอย่างข้าล้วนฟังเจ้า