บันทึกโจรขุดสุสาน: ฟ้ากลมแผ่นดินเหลี่ยม บัญญัติเก้าประการ

โลกนี้มีดวงตาอยู่ห้าชนิด

เนตรสวรรค์ เนตรปัญญา เนตรธรรม เนตรพุทธ และเนตรเนื้อ

ชิงเหยามองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็นมาตั้งแต่เด็ก หรือที่เรียกกันว่าเนตรหยินหยาง

ชิงเหยาเป็นเด็กกำพร้า ถูกคนโยนทิ้งไว้กลางหิมะโปรยปราย คนที่ทิ้งเธอคงไม่ได้หวังให้เธอมีชีวิตรอด หิมะสูงถึงข้อเท้า เธอถูกทิ้งไว้ที่เชิงเขาในสภาพเปลือยกาย

เธอจำไม่ได้ว่าตัวเองเคยดื่มนมหรือไม่ แต่ที่เธอรอดชีวิตมาได้ก็เพราะสุนัขดำตัวใหญ่ในหมู่บ้านคอยให้ความอบอุ่น และยังเป็นสุนัขดำตัวนั้นที่ป้อนนมให้เธอ

ชิงเหยาที่เติบโตขึ้นแล้วจำไม่ได้ว่านมสุนัขมีรสชาติอย่างไร

แต่ตั้งแต่เด็ก เธอก็เรียกสุนัขดำตัวใหญ่ว่าแม่หมา

คุณย่าก็เป็นแม่หมาพาไปพบเช่นกัน แม่หมากับคุณย่าช่วยชีวิตเธอไว้

ตอนนั้นชิงเหยาตัวยาวแค่ช่วงแขน คุณย่าบอกว่าเธออายุได้ราวหนึ่งเดือน

สามีของคุณย่าตายไปตั้งแต่เนิ่น ๆ ไม่มีลูก เป็นผู้สูงอายุที่อยู่ลำพังในหมู่บ้าน ดวงตาของคุณย่าไม่ดี เป็นต้อกระจก ส่วนชิงเหยาก็มีปัญหาทางสายตาเช่นกัน เธอมีเนตรหยินหยาง

คุณย่ามองไม่เห็นอะไร แต่เธอกลับมองเห็นสิ่งต่าง ๆ อยู่เสมอ

คุณย่าไม่ยอมให้เธอพูดถึงเรื่องนี้

ตอนชิงเหยาอายุสามขวบ คุณย่าก็เสียชีวิต เหลือเพียงแม่หมาอยู่เคียงข้าง เธออาศัยแม่หมากับข้าวจากชาวบ้านในหมู่บ้านประทังชีวิตไปได้อย่างยากลำบาก

ตอนอายุหกขวบ แม่หมาคาบหินสีแดงก้อนหนึ่งกลับมา เด็กบ้านข้าง ๆ ใช้หินสีแดงขว้างจนหัวของชิงเหยาแตก

หินสีแดงหายไป

ชิงเหยามีอาจารย์สอนหนังสือเพิ่มขึ้นมาคนหนึ่ง เธอบอกว่าตัวเองชื่อเทียนสิง

เทียนสิงสอนให้เธออ่านเขียน สอนวิชาเต๋า และสอนวิธีฟันฝ่าปีศาจปราบมาร

ตอนชิงเหยาอายุสิบห้าปี เทียนสิงก็หายตัวไป ก่อนหน้านั้นตั้งแต่เธออายุสิบขวบ แม่หมาก็จากเธอไปแล้ว

เทียนสิงทิ้งหนังสือไว้ให้เธอเต็มมิติหนึ่ง เทียนสิงบอกว่าพอเธออ่านหนังสือจบ ก็จะกลับมาพาเธอไป

สามปีต่อมา เทียนสิงบอกว่าเธอบรรลุนิติภาวะแล้ว และออกไปทำงานได้