กวนไห่มอบบุตรไว้ในมือ ข้าพากลุ่มโพกผ้าเหลืองขึ้นชิงบัลลังก์แผ่นดิน

ผลงานนิยายจบสมบูรณ์ความยาวกว่าล้านคำ 《ทะลุมิติไปปลายราชวงศ์ฮั่น เกาะขาเล่าปี่ให้แน่น》 และ 《สามก๊ก: อะไรนะ! เตียวเสี้ยนเป็นพี่สาวข้า!》

เฉินหลินบังเอิญได้รับความช่วยเหลือจากกวนไห่ ทว่าไม่นานกวนไห่ก็สิ้นใจ ก่อนตายเขากลับฝากกองทัพโพกผ้าเหลืองแห่งชิงโจวทั้งหมดไว้กับเฉินหลิน

ด้านหนึ่งคือภาระอันยุ่งเหยิงของกองทัพโพกผ้าเหลืองแห่งชิงโจว ซึ่งมีคนชรา คนอ่อนแอ สตรีและเด็กอยู่หลายแสนคน อีกด้านคือบุญคุณช่วยชีวิต เฉินหลินกัดฟันแน่นแล้วตัดสินใจรับหน้าที่นี้

“แม่ทัพพวกนี้มีค่าความสามารถแค่หกสิบเจ็ดสิบ แถมยังถูกฟันทีเดียวก็ตาย ข้าลำบากเหลือเกิน!”

เฉินหลินมองเหล่าลูกน้องที่ไม่ได้เรื่อง แล้วตัดใจละทิ้งแนวทางพึ่งพาขุนพลห้าวหาญ หันไปเดินบนเส้นทางที่ให้ความสำคัญกับกองทัพเป็นหลัก

“รู้ไหมว่าทำไมถึงให้พวกเขายืนตรง ฝึกหันซ้ายหันขวา? หัวใจสำคัญของกองทัพคือการปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด ฝึกสิ่งเหล่านี้ให้ดีเสียก่อน จึงจะวางรากฐานของการปฏิบัติตามคำสั่งได้”

“รู้ไหมว่าทำไมถึงตีฆ้องกลางดึก? เพราะการบุกจู่โจมยามค่ำคืนเกิดขึ้นบ่อย ตอนนี้ให้พวกเขาเหน็ดเหนื่อยก็แค่บาดเจ็บ ยังดีกว่าถูกข้าศึกกวาดล้างหมดทั้งกองในสนามรบภายหลัง”

“รู้ไหมว่าเข้าป่าอย่าเพิ่งบุ่มบ่าม? รู้ไหมว่าเจอน้ำอย่าเพิ่งข้าม? รู้ไหมว่าศัตรูจนตรอกอย่าไล่ตาม?”

ภายใต้การปรับเปลี่ยนของเฉินหลิน กองทัพชิงโจวอาจไม่ใช่กองทัพที่มีพลังรบแข็งแกร่งที่สุด แต่เป็นกองทัพที่ทรหดอดทนที่สุดอย่างแน่นอน

อ้วนเสี้ยวร่ำไห้แทบขาดใจ “วันนั้นข้าเปิดฉากซุ่มโจมตี ล้อมพวกเขาไว้เป็นชั้น ๆ แล้วแท้ ๆ แต่พวกเขากลับไม่แตกพ่าย ซ้ำยังตั้งขบวนรบฝ่าวงล้อมออกมาได้อีก โลกนี้มีกองทัพแบบนี้ได้อย่างไรกัน!”

โจโฉทำหน้าเหม่อลอย “ข้ามั่นใจว่าซ่อนอยู่ในป่าโดยไม่เผยพิรุธแม้แต่น้อย แต่เหตุใดพวกเขาถึงหยุดทันทีที่เดินมาถึงชายป่า แถมยังตั้งค่าย ราวกับไม่คิดจะไปไหนอีกแล้ว?”

ทุกคืนก่อนเข้านอน สิ่งแรกที่ทหารกองทัพชิงโจวทำคือเช็กว่าได้สวมเกราะไว้บนตัวหรือไม่ และจับอาวุธไว้ในมือแล้วหรือยัง