พลิกชะตาซ่ง: ทะลุมิติเป็นเกาไท่เว่ย คราวนี้ชนะขาด

【ทะลุมิติ】【ซ่งเหนือ】【ชิงอำนาจวางแผน】【วีรบุรุษแห่งเหลียงซาน】【ประวัติศาสตร์สมมติ】【ศึกชิงอำนาจในราชสำนัก】【ทำศึกปราบเซี่ยพิชิตจิน】

จ้าวเหิง ผู้อำนวยการสำนักงานในยุคปัจจุบัน ทะลุมิติมายังราชวงศ์ซ่งเหนือในชั่วข้ามคืน วิญญาณของเขาเข้าร่างเกาชิว ผู้ถูกผู้คนนับหมื่นสาปแช่งในเรื่องวีรบุรุษแห่งเหลียงซาน

เวลานี้เขายังอยู่ในจวนอ๋องตวน เป็นเพียงผู้ติดตามใกล้ชิดของจ้าวจี๋

ในราชสำนัก ไทเฮาเซี่ยงว่าราชการหลังม่าน ขั้วอำนาจเก่าใหม่ผลัดกันช่วงชิงอย่างไม่รู้จบ กระแสลับเพื่อสถาปนารัชทายาทเชี่ยวกราก ส่วนในยุทธภพ เหล่าผู้กล้าแห่งเหลียงซานยังซุ่มตัวเงียบงัน ขณะที่แคว้นจินทางชายแดนเหนือผงาดขึ้นอย่างลับ ๆ เงามืดของหายนะจิ้งคังในอนาคตเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ห่างออกไปนับหมื่นลี้

จ้าวเหิงเคยเป็นผู้อำนวยการสำนักงานในชาติก่อน ทั้งยังเชี่ยวชาญการรับมือผู้คน เขาจะยอมมองตัวเองเดินซ้ำรอยเดิมในต้นฉบับ จนต้องจบลงด้วยชื่อเสียงเหม็นโฉ่ไปชั่วกาลได้อย่างไร!

ด้วยความเชี่ยวชาญในการวางตัวเข้าหาผู้มีอำนาจ เขาจึงเกาะกุมอ๋องตวนจ้าวจี๋ไว้แน่น และใช้ทักษะการครองตนสร้างความไว้วางใจ

เมื่อจ้าวจี๋ขึ้นครองราชย์ เขาก็เข้าควบคุมกองบัญชาการนครหลวง จัดระเบียบขุนนางฉ้อฉลและผู้มีอิทธิพล จากนั้นวางแผนพัฒนากองทัพตะวันตก ดึงขุนศึกมากฝีมืออย่างหวังโฮ่วและจ่งซือเต้ามาใช้งาน พร้อมสะสางระบบเกลือและหล่อหลอมอาวุธปืน เพื่อวางรากฐานให้ซ่งยิ่งมั่นคง

ส่งหลินชงและหวังจิ้นไปฝึกฝนประสบการณ์ทางตะวันตกเฉียงเหนือ ส่วนหนึ่งร้อยแปดขุนพลแห่งวีรบุรุษเหลียงซาน หากควบคุมได้ก็ใช้ หากสมควรกำจัดก็ปราบ

ไช่จิงมีแผนร้ายซ่อนอยู่ การชิงอำนาจในราชสำนักเต็มไปด้วยอันตรายทุกย่างก้าว เซี่ยซีมองตะวันออกเฉียงเหนือด้วยความละโมบ เหลียวและจินจ้องตาเป็นมันหมายยึดครองแผ่นดินภาคกลาง ไฟสงครามชายแดนใกล้ปะทุ มีเพียงการตอบโต้ด้วยกำลังเหล็กเท่านั้น

ผู้คนทั่วหล้าต่างคิดว่าเขาเป็นขุนนางกังฉินผู้ก่อความวุ่นวายในราชสำนัก

มีเพียงจ้าวจี๋ที่รู้ดีว่า ความอยู่รอดของแผ่นดินซ่งทั้งผืนล้วนฝากไว้กับเกาไท่เว่ย

คำแนะนำในการอ่าน: ช่วงต้นเน้นกลอุบายทางการเมืองในราชสำนักซ่งเหนืออย่างสมจริง ช่วงกลางเน้นวางแผนพัฒนาเหอหวงและทำสงครามกับเซี่ย ส่วนช่วงท้ายเหล่าผู้กล้าแห่งยุทธภพจะปรากฏตัว พร้อมการประชันอำนาจระหว่างแว่นแคว้น

ยังมีชื่อที่นักอ่านตั้งให้ว่า «บันทึกซ่งอ่อนเกาชิวแกร่ง» และ «ปีนั้น ซ่งฮุยจงก็โบกแขนส่งเสียงให้ข้า»