รอยยิ้มคำนับต้อนฤดูใบไม้ผลิ

สาวลูกพี่ลูกน้องตระกูลเชียนามว่า หรวนหนิงยู่ มีราวิชวนเหมือนดอกแอปเปิลบาน อ่อนหวานละมุนดั่งหยกดอกไม้ แต่กลับก่อเรื่องอื้อฉาวหนีตามชายหนุ่มอย่างท่านเจ้าชายน้อยแห่งตระกูลเสิน ระหว่างหนีร่วมกัน เธอถูกลูกพี่ลูกน้องอย่างเซียหลิงจับกุมตัวเองไว้ได้ และพาตัวกลับมาที่เมืองหลวง

เซียหลิง คือหลานชายหัวปีแห่งตระกูลขุนนาง สมาทานคำสอนของพิธีกรรมอันเคร่งครัด และเป็นคนที่เชื่อช้าเชื่อช้าเป็นอย่างยิ่ง

ในสายตาของเขา เธอคือหญิงร่านร้าย ท่าทางประจบและหยาบช้า คือผู้หญิงที่เขาผู้เปรียบเสมือนหิมะบนยอดเขาระรื่นเกลียดชังที่สุด หลังจับกุมตัวกลับมา เขาจึงลงทัณฑ์เธอด้วยกฎของตระกูล

แล้วสิ่งแรกที่หรวนหนิงยู่ทำหลังจากขึ้นเป็นอัครมเหสี คือการจัดคู่คลุมฝ่ามือให้ผู้คนอย่างมั่วมัว ใช้อำนาจจักรพรรดิบังคับขู่เขาให้เสียภรรยาไปหนึ่งคน

ภรรยาของเซียหลิงเป็นหญิงสูงศักดิ์ มีอุปนิสัยสุขุม ทั้งคู่รักกันสนิทเป็นสามีภรรยาที่สมรักกันเป็นอย่างดี

ภายหลัง เธอส่งสาวใช้ไปขอความช่วยเหลือจากเซียหลิงอดีตลูกพี่ลูกน้องที่บัดนี้กุมอำนาจราชสำนักไว้ในมือ ใช้ผลประโยชน์แลกผลประโยชน์ ขอเพียงให้เขาช่วยชีวิตเธอไว้

ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงสั่งบรรดาคนใช้ว่า

“ภรรยาน้อยของข้าชอบอยู่เงียบ ๆ ห้ามทำให้ตกใจ นับจากนี้หากมีคนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องมารบกวนความสงบของภรรยาข้าอีก จะเอาผิดกับพวกเจ้าทั้งหมด”

เมื่อเทียบกับภรรยาของเขาที่ชาวบ้านให้ความเคารพนับถือ เธอเป็นเพียงอัครมเหสีผู้ร้ายจะทำลายบ้านเมือง ผู้หนึ่งที่ควรแก่ความตายทั้งเป็น

เธอคิดว่า แท้จริงเธอคงไม่เคยหลุดเข้าไปอยู่ในสายตาของเขาเลย

กลับชาติมาเกิดใหม่เป็นสาวลูกพี่ลูกน้องตระกูลเชียอีกครั้ง หรวนหนิงยู่มีแต่คิดอยากหนีให้ไกลจากลูกพี่ลูกน้องผู้ทรงอำนาจอย่างเขา ไม่ขอทำซ้ำความผิดพลาดครั้งเดิม

แต่แล้วขณะที่เธอกำลังหนีออกจากคฤหาสน์ตระกูลเชีย ท่านเจ้าชายน้อยตระกูลเสินผู้ที่เธอทำดีต้อนรับแล้วทิ้งทิ้งในอดีตชาติกลับเข้าประชิดตัวเธอทีละก้าว ขณะที่เจ้าชายรัชทายาทลำดับเจ็ดที่เธอเลี้ยงดูให้เป็นทั้งคนน่าสงสารนั้น ภายในใจที่แท้จริงกลับมืดหม่น วางแผนจะยึดครองเธอไว้เป็นของตัวเองเพียงผู้เดียว

ช่างไม่คิดว่าสักวันหนึ่ง เธอจะทำให้เซียหลิงดอกไม้เหนือยอดผาสูงนั้นต้องโค้งคำนับลงมา มองเห็นเขาค่อย ๆ คลั่งไคล้ ขอร้องวิงวอนเธอไปทั้งชีวิต