“นับว่าเจ้าเป็นคุณหนูญาติผู้น้องแห่งเรือนสกุลเสี้ย แต่กลับก่อเรื่องน่ารังเกียจถึงขั้นยั่วยวนบุรุษต่างสกุล! ท่านโหวหนุ่มแซ่เสิ่นมีนิสัยซื่อตรงบริสุทธิ์ เจ้ายังกล้าล่อลวงให้เขาหนีตามกันไปอีก หญิงสาวอย่างเจ้าช่างไร้ยางอายเสียจริง!”
ถัดมา น้ำเย็นเยียบราวน้ำแข็งก็สาดเข้าปะทะใบหน้า
น้ำราดตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า หวนหนิงอวี่หนาวจนตัวสั่น ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
นาง...อยู่ที่ใดกัน? นางมิได้ตายไปแล้วหรือ?
ก่อนสิ้นใจ ข่าวว่าฮองเฮาหนิงเต๊กใกล้สวรรคตแพร่สะพัดไปทั่ว เหล่าราษฎรทั้งแผ่นดินต่างเฉลิมฉลอง ขณะที่นางนอนอยู่บนเตียงไม้จันทน์แดง ใช้ยาล้ำค่าหายากที่สุดในใต้หล้าประคองลมหายใจสุดท้ายเอาไว้
ท่านโหวหนุ่มแซ่เสิ่น...หนีตามกันไป?
ก่อนหน้านี้ เหล่าขุนนางผู้ถวายฎีกาในราชสำนักเห็นนางราวกับเห็นตาเจี้ยกลับชาติมาเกิด ต่างพากันประณามว่านางเป็นถึงฮองเฮาแต่กลับสำส่อน ยั่วยวนขุนนางชั่ว ใช้เสน่ห์สตรีกุมอำนาจ
ในความผิดนานัปการที่พวกเขากล่าวหาจนนับไม่ถ้วน เรื่องที่นางหนีตามท่านโหวหนุ่มแซ่เสิ่นเมื่อครั้งเยาว์วัย กลับเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่สุด
หวนหนิงอวี่รู้สึกงุนงง เรื่องนี้มิใช่ความผิดพลาดที่นางก่อขึ้นก่อนออกเรือนหรอกหรือ?
แม่นมชราผู้สาดน้ำปลุกนางให้ตื่นเอ่ยจบ ก็โยนถังน้ำลงพื้น ก่อนจะคารวะบุรุษเบื้องหน้าอย่างนอบน้อม
“คุณชายเสี้ย ข้าน้อยจับตัวคุณหนูญาติผู้น้องมาให้ท่านแล้ว ต่อจากนี้จะจัดการอย่างไร ก็สุดแล้วแต่คุณชายเจ้าค่ะ”
ในลานเรือน มีเสียงหยกกระทบกันเบา ๆ ดังขึ้น เย็นเยียบดุจหิมะโปรย—
“มัดตัวนางขึ้นมา”
ได้ยินเสียงนั้น หวนหนิงอวี่ก็หันไปมองอย่างตื่นตระหนก
นางกำลังถูกบ่าวชั่วกดตัวไว้ จึงทำได้เพียงเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก เบื้องหน้ามีเพียงพื้นศิลาเขียวชื้นแฉะ กับลานเรือนเก่ารกร้างซึ่งวัชพืชขึ้นเต็มไปหมด
และ...เสี้ยหลิม...
แม้อยู่ห่างไกล เพียงเห็นเงาร่างในอาภรณ์ขาวดุจหิมะ กระดูกงามดุจดอกเหมย นางก็สัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกราวยอดเขาหิมะที่แผ่ออกมาจากตัวเขา
ร่างของหวนหนิงอวี่สั่นสะท้าน
เมืองหลวงมีหญิงงามคู่หนึ่ง
คนหนึ่งคือหวนหนิงอวี่ คุณหนูญาติผู้น้องแห่งตระกูลเสี้ยผู้ทรงอิทธิพล อีกคนคือสู้ชิงเหยา บุตรีคนเล็กของท่านรองเสนาบดีฝ่ายตรวจการ
คุณหนูญาติผู้น้องแห่งสกุลเสี้ยงดงามล่มเมือง มีชื่อเสียงด้านโฉมสะคราญ ส่วนสู้ชิงเหยาเชี่ยวชาญทั้งพิณ หมากล้อม อักษร และภาพวาด เป็นแบบอย่างของคุณหนูผู้สูงศักดิ์ทั่วทั้งเมืองหลวง
ต่อมา หวนหนิงอวี่ได้เป็นฮองเฮา ส่วนสู้ชิงเหยาแต่งให้เสี้ยหลิม ลูกพี่ลูกน้องของนาง
เรื่องที่ผู้คนกล่าวขานกันไม่รู้จบ ก็คือสามีของหญิงงามทั้งสอง
ส่วนสามีของสู้ชิงเหยา ก็คือท่านเสี้ยซูฟู่ผู้ทรงอำนาจเหนือใต้หล้า ซึ่งยืนอยู่เบื้องหน้านางในยามนี้—เสี้ยหลิม
นางเคยเห็นเขาถือพู่กันชาด แล้วขีดฆ่าชื่อเชื้อพระวงศ์และขุนนางผู้ใหญ่บนบัญชีเป็นตายอย่างไม่สะทกสะท้านด้วยตาตนเอง ทั้งยังเคยเห็นเขาเผชิญหน้ากับการตายอย่างตาไม่หลับของท่านเฉินซื่อจง แต่ยังคงละเมียดละไมตักน้ำหิมะมาต้มชาในศาลา
ท่านเสี้ยซูฟู่ผู้พลิกมือเป็นเมฆ คว่ำมือเป็นฝนผู้นี้ ไม่รู้ว่าเบื้องหลังท่าทีสูงส่งดุจภูผาของเขา ได้ก่อคลื่นโลหิตลมคาวมามากมายเพียงใด
เมื่อนึกถึงคำพูดก่อนหน้า หวนหนิงอวี่ก็ตกใจจนสีหน้าซีดเผือด
นางนึกออกแล้ว
ปีหยงหนิงที่ 27 วันที่เก้าเดือนเจ็ด ขณะนั้นนางยังเป็นคุณหนูญาติผู้น้องแห่งเรือนสกุลเสี้ย ได้หนีตามเสิ่นจิ้งอวี้ บุตรชายคนเล็กของท่านโหวแซ่เสิ่น ระหว่างทางออกจากเมืองหลวงถูกคนสกุลเสี้ยจับตัวไว้ได้ ทั้งสองตระกูลเดือดดาล เรื่องนี้สร้างความฮือฮาไปทั่วเมือง และชื่อเสียงของนางก็ป่นปี้
ที่นางจดจำเรื่องนี้ได้แม่นยำ ก็เพราะครั้งนั้นนางถูกลงโทษตามกฎตระกูล จนลุกจากเตียงไม่ได้ครึ่งเดือน อีกทั้งยังถูกกักบริเวณอยู่นานหลายเดือน
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น คนที่จับนางกลับเรือนสกุลเสี้ย คือหลานชายหัวปีแห่งสกุลเสี้ย ผู้เป็นสมุหราชเลขาธิการในภายหลัง บุรุษผู้โหดเหี้ยมไร้เยื่อใยที่สุดในใต้หล้า—
เสี้ยหลิม นามรองเสวียนจี
หากนับความใกล้ชิด นางเป็นญาติห่าง ๆ ที่ถูกฝากเลี้ยงไว้ในเรือนสกุลเสี้ย จึงเรียกเขาตามคนรุ่นเดียวกันว่า “พี่ใหญ่”
แม่นมชราผู้พานางเข้าประตูเรือนกำชับนางอยู่เสมอว่า คนในเรือนสกุลเสี้ยล้วนเป็นเชื้อสายสูงศักดิ์ แต่ไม่มีผู้ใดเทียบกับเสี้ยหลิม หลานชายหัวปีได้ เขาเป็นดั่งชีวิตของฮูหยินผู้เฒ่าเสี้ย นางจึงต้องจำไว้ให้ดีว่าอย่าได้ล่วงเกินผู้สูงศักดิ์ท่านนี้เป็นอันขาด
นางก้มตาลง จดจำคำเตือนนั้นไว้
นางจะได้พบเขาก็เฉพาะช่วงเทศกาลปีใหม่ หรือไม่ก็ในงานเลี้ยงครอบครัวของจวน คุณหนูญาติผู้น้องอย่างนางซึ่งอยู่ในเรือนของอนุภรรยาสองแห่งนั้น ทำได้เพียงยืนอยู่ด้านหลัง มองเขาจากที่ไกล ๆ
ครั้นนางหนีตามเสิ่นจิ้งอวี้ไป เขาก็เป็นผู้ไม่เห็นแก่หน้าใคร ออกตามหานางไกลนับพันลี้แล้วจับกลับเรือน ทั้งยังเป็นผู้ดำเนินการลงโทษตามกฎตระกูล ยามลงโทษนางเขาเย็นชาไร้ความรู้สึกประหนึ่งน้ำค้างแข็ง สีหน้าไม่แปรเปลี่ยน
วันที่จับนางกลับเรือน ในศาลบรรพชน เขาปฏิบัติหน้าที่พี่ใหญ่ด้วยตนเอง ไม่ให้ผู้ใดช่วย ทุกครั้งที่ฟาดแส้ก็ลงมืออย่างเหี้ยมโหดไม่ผ่อนปรน
แส้แต่ละทีทำให้ผิวแตกเนื้อปริ ทิ้งรอยเฆี่ยนอันเด่นชัดไว้บนผิวขาวราวหิมะของนาง งดงามสดแดงประหนึ่งดอกเหมยผลิบานกลางหิมะ
นางนอนตัวสั่นอยู่บนพื้น หอบหายใจอย่างยากลำบาก ทั่วร่างเต็มไปด้วยรอยแดง จ้องเขาด้วยความเคียดแค้น ราวกับสัตว์ป่าที่คลุ้มคลั่งเสียการควบคุม
เสี้ยหลิมผู้ดูสูงส่งราวนักปราชญ์ ไม่สนใจแววตาเคียดแค้นของนาง เพียงเอ่ยเสียงเรียบว่า
“เป็นคนพึงรู้จักเมตตา คุณธรรม จารีต และปัญญา ทั้งต้องรักษาคุณธรรมสตรี”
กล่าวจบ เขาก็วางไม้เรียวลง แล้วจากไปอย่างไม่แยแส
นางเกลียดเขาเข้าไส้จริง ๆ
คืนนั้นนางเจ็บจนหมดสติ ต้องพักรักษาตัวอยู่ในห้องหอ ครึ่งเดือนจึงยังลุกจากเตียงไม่ได้
การลงโทษตามกฎตระกูลครั้งนั้นทำให้นางทั้งเกลียดทั้งกลัวเสี้ยหลิม
จากนั้นเสี้ยหลิมก็กลายเป็นคนที่นางกลัวที่สุด แม้แต่ในฝันก็ยังมีเงาของเขา ทุกคืนต้องกำผ้าเช็ดหน้าไว้ในมือจึงจะหลับได้อย่างวางใจ
ภายหลังนางได้พบมู่หรงเซิน แล้วกลายเป็นฮองเฮาผู้เป็นที่โปรดปรานที่สุดในวังหลัง นางคอยกระซิบข้างหมอนยุยงฮ่องเต้ ก่อเรื่องใส่ร้าย สังหารพรรคพวกของเขา จนกลายเป็นศัตรูทางการเมืองกับเขา เพื่อชำระแค้นในวันวาน
เสี้ยหลิมเองก็เปลี่ยนจากบัณฑิตตระกูลขุนนางผู้สอบได้อันดับหนึ่งทั้งสามรอบ กลายเป็นสมุหราชเลขาธิการผู้มีอำนาจรองเพียงหนึ่งแต่เหนือคนนับหมื่น กุมอำนาจทั่วราชสำนัก ทั้งยังแต่งภรรยาที่มีฐานะคู่ควรกัน
นางต่อสู้กับสู้ชิงเหยามานานสิบปี
แต่ชื่อเสียงของหวนหนิงอวี่กลับไม่สู้ดีนัก ผู้คนจึงชื่นชอบสู้ชิงเหยาผู้เปี่ยมความรู้ความสามารถและรอบรู้ตำรามากกว่านาง ฮองเฮาผู้มีเพียงความงามเป็นเปลือกนอก
สามีของสู้ชิงเหยาคือท่านเสี้ยผู้โดดเด่นไร้ผู้ใดเทียม ทั้งสองต่างเป็นตระกูลสูงศักดิ์ เมื่อผู้แข็งแกร่งมารวมกัน ประชาราษฎร์ย่อมยินดีที่ได้เห็น
ยิ่งไปกว่านั้น สามีภรรยาสกุลเสี้ยรักใคร่กลมเกลียว มีใจตรงกัน ท่านเสี้ยรักภรรยาเหนือบุรุษทั้งปวงในใต้หล้า ได้ยินว่าท่านเสี้ยแต่งบทกวีรักให้ฮูหยินนับร้อยบท ตลอดสิบปีไม่เคยขาด ทุกเช้าตื่นมาเกล้าผมให้ภรรยาด้วยตนเอง คู่ครองดุจเทพเซียนเช่นนี้ต่างหากคือคู่ที่ชาวบ้านริษยา แล้วจะเทียบกับฮองเฮาผู้เป็นเพียงแจกันงามในวังหลวง ซึ่งรับใช้เจ้านายด้วยรูปโฉมได้อย่างไร?
บัดนี้นางสิ้นพระชนม์ในตำหนักเว่ยยางแล้ว ท่านเสี้ยซูฟู่ผู้ทรงอำนาจสูงสุดในสำนักราชเลขาธิการและรักภรรยาสุดหัวใจผู้นี้ คงกำจัดเสี้ยนหนามสำคัญในใจไปได้เสียที
เมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีต หวนหนิงอวี่ก็รู้สึกราวกับคลื่นยักษ์ซัดโถมในใจ
หรือว่านางย้อนกลับมายังวันนี้เมื่อสิบปีก่อน?
“ยังยืนงงอะไรอยู่? รีบคารวะคุณชายใหญ่เร็วเข้า!”
หวนหนิงอวี่ยังไม่ทันตั้งตัว แม่นมก็ผลักนางไปข้างหน้าอย่างหยาบคาย แขนของนางกระแทกพื้นจนฟกช้ำ
แต่นางไม่มีแก่ใจจะสนใจเรื่องเหล่านี้ เพียงเงยหน้าขึ้น มองบุรุษเพียงคนเดียวในลานเรือนเบื้องหน้าอย่างไม่กะพริบตา
ทันใดนั้น ลมวูบหนึ่งก็พัดขึ้น ต้นไม้ใบหญ้าในลานไหวเอน เผยไอเย็นเยียบออกมา
บุรุษสวมเสื้อคลุมสีหิมะ เสียงลมพัดหวีดหวิว กระพือชายอาภรณ์สีขาวของเขา ขณะที่เขายืนเด่นอยู่กลางลานเพียงลำพัง สูงสง่ามั่นคงดุจหุบเหวและภูผา แววตาเย็นเยียบ เพียงมองจากที่ไกล ๆ ข้างหูนางก็ราวกับได้ยินเสียงหิมะโหมกระหน่ำ
หวนหนิงอวี่จ้องเขาไม่กะพริบ รูม่านตาหดเล็กลง
ไม่มีทางผิดแน่ เสี้ยหลิมเบื้องหน้างามสง่าดุจหยก ยามนี้บนตัวเขายังไม่มีแรงกดดันอันตรายของผู้ครองอำนาจสูงสุด ทั้งยังไม่มีกลิ่นอายเย็นเยียบของการเข่นฆ่าที่เปรอะเปื้อนจากราชสำนัก เขายังมิใช่สมุหราชเลขาธิการผู้ทรงอำนาจท่วมฟ้าในกาลต่อมา และยังมิใช่สามีของสู้ชิงเหยา
บุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้านางยังมีชีวิตชีวาของวัยหนุ่ม อาภรณ์ยาวสีหิมะขับให้ร่างสูงเพรียวของเขางามสง่าราวไผ่หยก
เขายังคงเป็นท่านเสี้ยผู้เลื่องชื่อไปทั่วเมืองหลวง
นี่คือเสี้ยหลิมวัยยี่สิบเอ็ดปี เมื่อสิบปีก่อน
ส่วนตัวนางยังเป็นคุณหนูญาติผู้น้องจากตระกูลสามัญชน ผู้ต้องอาศัยอยู่ใต้ชายคาเรือนสกุลเสี้ย
นาง...ย้อนกลับมาในอดีตจริง ๆ หรือ?
เสี้ยหลิมยังคงยืนนิ่ง เย็นชาและห่างเหิน มองนางจากเบื้องบนโดยไม่เอ่ยวาจา
เขารู้มาตลอดว่าที่บ้านมีญาติผู้น้องห่าง ๆ มาอาศัยอยู่ นางมีผิวพรรณอ่อนนุ่มดุจหยก ดอกไม้ต้องลม และงามราวดอกไห่ถัง
เขาเห็นสตรีที่เมื่อครู่ยังดิ้นรนขัดขืนอยู่บนพื้น ถูกบ่าวในเรือนสาดน้ำเย็นใส่หนึ่งถังแล้ว ก็คล้ายถูกพรากวิญญาณไป คุกเข่านิ่งอยู่บนพื้นไม่ขยับ
ครู่ต่อมา ร่างนางจึงค่อย ๆ เคลื่อนไหว แพขนตาที่ชุ่มหยาดน้ำเปิดขึ้น นางกอดร่างตนเองไว้ด้วยสองมือ แล้วมองมาทางเขาด้วยแววตาตื่นตระหนกและเปราะบางราวจะแตกสลาย
เสื้อผ้าฤดูร้อนบางเบาอยู่แล้ว นางสวมเสื้อคลุมบางสีเขียวอ่อน เมื่อถูกสาดน้ำตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ทั้งร่างก็เปียกชุ่ม ผ้าโปร่งบางอุ้มน้ำแนบเนื้อ เผยผิวพรรณขาวผ่องและงดงามที่อยู่เบื้องล่างออกมา
เส้นเกศาดำเปียกชื้นแนบลำคอ แม้แต่ริมฝีปากแดงก็ยังมีหยาดน้ำเกาะพราว
นางดูราวกับภูตวารีในยามค่ำคืนจากบทละคร ทั้งบริสุทธิ์เย้ายวน งามสะกดใจผู้คน