วันเริ่มพิธีรับศิษย์อีกครา จงหลีกทางไปอาจารย์ผู้ไม่ยุติธรรม

【ศิษย์สายบ้างาน × อาจารย์สายปล่อยจอย, คู่เปรียบเทียบศิษย์กับอาจารย์, จบสุข】

หลังจากพลังบำเพ็ญเพียรทะลวงขั้น อี้หลานชิงก็รีบรุดไปหาอาจารย์ด้วยความดีใจเพื่อแจ้งข่าวดี

แต่กลับเห็นอาจารย์กำลังอยู่กับศิษย์น้องหญิง ฝึกควบคุมกระบี่เหิน

เมื่อรู้ว่าอี้หลานชิงทะลวงขั้นแล้ว สิ่งแรกที่อาจารย์ทำกลับเป็นการหันไปปลอบศิษย์น้องหญิง

“อย่าไปสนใจนาง นางสู้เจ้าไม่ได้”

ในการประลองใหญ่ของสำนัก อี้หลานชิงไม่ออมมือแม้แต่น้อย เพียงกระบี่เดียวก็ผลักศิษย์น้องหญิงจนถอยไปถึงขอบเวที

ขณะที่อี้หลานชิงกำลังสงสัยว่า ศิษย์น้องหญิงผู้มีพรสวรรค์ล้ำเลิศอย่างที่อาจารย์กล่าว เหตุใดจึงรับมือไม่ไหวถึงเพียงนี้...

วินาทีถัดมา นางก็ถูกกระบี่วิญญาณประจำชีวิตของอาจารย์แทงทะลุหัวใจในกระบี่เดียว

ถึงตอนนั้นนางจึงเข้าใจว่า ไม่ใช่เพราะตนสู้ศิษย์น้องหญิงไม่ได้ แต่เป็นเพราะอาจารย์ลำเอียงเข้าข้างอีกฝ่ายอย่างแท้จริง

ที่แท้ อาจารย์กับศิษย์น้องหญิงทำพันธสัญญาเป็นตายและกลายเป็นคู่บำเพ็ญเพียรกันมานานแล้ว

เมื่อย้อนกลับไปยังวันพิธีรับศิษย์ อี้หลานชิงก็บี้ป้ายหยกศิษย์เอกแหลกคามือต่อหน้าอาจารย์

จากนั้นหันไปคุกเข่าอยู่เบื้องล่างโถง “ศิษย์ยินดีเข้าสังกัดผู้อาวุโสเสิ่น”

ท่ามกลางเสียงฮือฮาทั่วทั้งโถง ปรมาจารย์อาเสิ่นผู้ถูกเยาะเย้ยว่า “สวะอันดับหนึ่งแห่งเสวียนเทียน” ก็ถอดหมวกคลุมศีรษะ

เผยใบหน้างดงามคมคายยิ่งกว่ากระบี่ “ในเมื่อเจ้ากล้าเดิมพันด้วยชีวิต กระโดดลงหลุมไฟของข้า ข้าก็จะทำให้พวกเขาได้เห็นว่า”

“เจตจำนงกระบี่เผาฟ้าที่แท้จริงเป็นเช่นไร”

เมื่ออี้หลานชิงผลักศิษย์น้องหญิงจนถอยไปถึงขอบเวทีประลองเป็นตายอีกครั้ง อาจารย์คนก่อนก็ตวาดลั่น “ศิษย์เนรคุณ บังอาจนัก!”

แต่กลับถูกปราณกระบี่ของเสิ่นหวยจั๋ว กดจนเข่าทรุด “ศิษย์ของข้า ยังไม่ถึงคราวที่คนอื่นจะมาสั่งสอน!”

อาจารย์คนก่อนโอบกอดศิษย์น้องหญิงผู้จิตแห่งมรรคาแหลกสลาย ในที่สุดก็ได้ตระหนักว่า

ไข่มุกเม็ดงามที่เขาเคยทอดทิ้งราวกับของไร้ค่า บัดนี้ได้กลายเป็นแสงจันทร์คมกริบที่สุดในฝักกระบี่ของผู้อื่นไปแล้ว