ภาพอาจารย์ศิษย์คู่นั้นสนทนากันอย่างออกรส ราวกับใจตรงกัน ช่างแสนขัดตา
ฉางยวนกระบี่จุนหัวเราะเย็นก่อนจะเบือนหน้าหนี
ช่างไม่รู้ความผิดชอบ!
แม้พรสวรรค์จะดีเยี่ยม แต่ถ้าเลือกอาจารย์ผิดคนนำทาง ภายหน้าก็ต้องถูกกลืนหายไปในหมู่คนธรรมดาอยู่ดี
ผู้อาวุโสจวีหยางซึ่งนั่งอยู่ถัดจากเจ้าสำนักอวิ๋นไห่ไปอีกฟาก เดิมทีพร้อมจะ "ฉกชิง" ไว้แล้ว แต่ใครจะคาดว่าสองอาจารย์ศิษย์คู่นั้นจะตกลงปลงใจกันได้เร็วถึงเพียงนี้!
มิอาจบอกได้ว่าเฉินหวยจั๋วดวงเฮงดีนัก หรือควรกล่าวว่าอี้หลานชิงตาบอดเสียสิ้นดี
ทว่าเมื่อเรื่องราวกลายเป็นที่สิ้นสุดแล้ว คนอื่นก็หมดโอกาสแทรกแซง
บนบันไดหมื่นขั้นขึ้นสวรรค์ด้านนอก เหล่าศิษย์ใหม่ยังคงหลั่งเหงื่อราวกับสายฝน ระหว่างเผชิญบททดสอบ
เริ่มมีผู้พิชิตบันไดหมื่นขั้นได้สำเร็จ เดินทางมาถึงท้องพระโรงทีละคนสองคน
ด้วยเมื่อห้าปีก่อน คราวเปิดเขารับศิษย์คราวที่แล้วมีอี้หลานชิงผู้ล้ำเลิศเป็นหมุดหมายเปรียบเทียบ เหล่าศิษย์หน้าใหม่รุ่นนี้จึงดูด้อยลงไปไม่ว่ามองอย่างไรก็ตาม
ใช่ว่าจะหาผู้ควรค่าแก่การฝึกฝนไม่ได้เลย เพียงแต่ไม่มีใครโดดเด่นเป็นประกายจนถึงขั้นที่บรรดาผู้อาวุโสยอมแย่งชิงกัน...
คิดได้ดังนั้น ผู้อาวุโสหลายคนเบื้องบนก็อดรู้สึกเสียดายขึ้นมาไม่ได้ หากครู่สักครู่หนึ่ง พวกตนน่าจะช่วยเกลี้ยกล่อมสักหน่อย
จะหาศิษย์ที่มีทั้งพรสวรรค์ดีและไม่ต้องกังวลใจอย่างนี้ได้ที่ไหนกัน?
ปล่อยให้ไอ้เฉินหวยจั่วนั่นได้หน้าไปง่าย ๆ จริง ๆ...
เฉินหวยจั๋วเห็นสายตามากมายกวาดมองมาทางข้างที่นั่งตนเป็นระยะ ๆ ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ความคิดจะนั่งสัปหงกต่อพลันอันตรธานหายไป
ยืดตัวตรงขึ้น มือทั้งสองเท้าบนที่พักแขนกว้างหนาของเก้าอี้ ใช้พลังปราณขยับเก้าอี้ตนเล็กน้อย บังร่างของอี้หลานชิงไว้ได้กว่าครึ่ง
แต่หนึ่งนั่งหนึ่งยืนเช่นนี้ สุดท้ายย่อมมิอาจปิดมิดทั้งหมด
ตรึกตรองดูแล้วจึงโบกมือนำเบาะหยกขาวผืนหนึ่งออกมาจากแหวนเก็บสมบัติ ตัวเบาะเป็นเบาะนุ่มหุ้มด้วยแพรพรรณ แต่ด้านบนยังปูคลุมด้วยผ้าคลุมเบาะที่ถักต่อกันจากแผ่นหยกเล็ก ๆ แผ่นแล้วแผ่นเล่า แผ่ไอเย็นระรินกับกลิ่นอายปราณวิญญาณอบอวล แค่เห็นก็รู้ว่าราคาควรค่ายิ่ง
เบื้องหน้า เจ้าสำนักอวิ๋นไห่กำลังหารือกับบรรดาผู้อาวุโสถึงเรื่องตัวของศิษย์สามอันดับแรกบนบันไดหมื่นขั้นขึ้นสวรรค์
ด้านในมุมหนึ่ง เฉินหวยจั๋วปูเบาะลงข้างเก้าอี้ตน แล้วยกมือกวักเรียกอี้หลานชิง
เมื่อเห็นมือใหญ่ซึ่งเห็นข้อนิ้วชัดเจน ขาวสะอาดและเรียวงามนั่น โบกขึ้นลงไม่หยุดราวกับอุ้งเท้าหน้าของสุนัขน้ำริมทะเล กำลังเรียกให้ตนนั่งลง มุมปากของอี้หลานชิงก็ยกยิ้มพราวอย่างห้ามไม่อยู่
อาจารย์ใหม่ของนาง ช่างน่าสนใจยิ่งกว่าอาจารย์ในชาติก่อนเสียอีก!
ด้านข้าง เฉินหวยจั๋วผู้ปิดบังร่างศิษย์รักจนมิดก็เผยรอยยิ้มเช่นกัน
อย่านึกว่าเขาดูไม่ออก ว่าพวกผู้อาวุโสกำลังอิจฉาที่เขาได้ศิษย์ดีเช่นนี้ ศิษย์น้อยมีปัญญาแหลมคมเลือกเขาได้ เขาจะให้พวกผู้อาวุโสมาล่อลวงตัวไปได้อย่างไร!
...
สองอาจารย์ศิษย์นั่งอย่างสบายอารมณ์
ราวกับเป็นคนนอก สังเกตการณ์การรับศิษย์ใหม่ในท้องพระโรง
นับแต่ศิษย์คนล่าสุดที่เดินเข้าสู่ท้องพระโรงและถูกจัดแจงที่ทางเรียบร้อย ล่วงเลยไปแล้วหนึ่งเค่อเต็ม ๆ
ถึงบัดนี้ ศิษย์ทั้งเจ็ดสิบสามคนที่เข้าสำนักกระบี่เสวียนเทียนในรุ่นนี้ เหลือเพียงผู้เดียวที่ยังเดินบนบันไดหมื่นขั้นขึ้นสวรรค์ไม่เสร็จ
ในกระจกวารีสะท้อนภาพเงาร่างอันอาภัพแต่ดื้อรั้นไม่ยอมแพ้
เมื่อภาพถูกปรับให้ห่างออกไปมากเข้า ก็เห็นว่านางเพิ่งผ่านครึ่งทางเท่านั้น
บันไดหมื่นขั้นขึ้นสวรรค์หาใช่ขั้นบันไดธรรมดา หากแต่เป็นบททดสอบจิตใจและเจตจำนงหลายชั้น
หากเป็นยามปกติ ศิษย์ที่เดินช้าถึงปานนี้ เก้าสิบเก้าในร้อยจะถูกส่งไปเป็นศิษย์นอกโดยตรง ไม่ต้องถามอะไรอีก
แต่ครั้งนี้...
ศิษย์หญิงซึ่งรั้งท้ายนี้ อย่างไรเสียนางก็เป็นศิษย์ที่ฉางยวนกระบี่จุนเอ่ยปากด้วยตัวเอง
ดูความเร็วของนางเช่นนี้ เกรงว่าต่อให้เดินอีกหนึ่งชั่วยามก็ยากจะมาถึงท้องพระโรง
บรรยากาศเริ่มอึมครึมไปชั่วขณะ
เมื่อเห็นภาพในกระจกวารีที่หญิงสาวคนนั้นพลิกข้อเท้าบิด ร่างกายถูกแรงกดดันจากบันไดหมื่นขั้นขึ้นสวรรค์ทับถมจนล้มกลิ้งตกลงไปหลายขั้น บรรยากาศก็ยิ่งกระอักกระอ่วนหนักขึ้น
ในชั่วอึดใจถัดมา ร่างของฉางยวนกระบี่จุนซึ่งนั่งสง่าอยู่ข้างเจ้าสำนักอวิ๋นไห่ก็พลันปรากฏในกระจกวารี
สะบัดแขนเสื้อเบา ๆ ค่ายกลที่ครอบขั้นบันไดไว้ก็หยุดลงทันที
จากนั้นจึงพยุงแขนของศิษย์หญิงที่ล้มลง และนำตัวนางมายังท้องพระโรงโดยตรง
"เมื่อที่ทางของนางแน่นอนแล้ว การทดสอบที่เหลือก็ยกเว้นเสียเถิด"
เจ้าสำนักอวิ๋นไห่ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ยอมพยักหน้าเพราะเห็นแก่หน้า
ด้วยระดับบำเพ็ญและฐานะในยามนี้ของฉางยวนกระบี่จุน ตราบใดที่คำขอไม่เกินเลยจนเกินไป ภายในสำนักก็จะไม่มีใครขัดใจเขา
ฉากหลังจากนี้ ก็เป็นอย่างที่อี้หลานชิงเคยเห็นในความทรงจำ
จี้ฝูเหยาที่ถูกฉางยวนกระบี่จุนประคองเข้าสู่ท้องพระโรง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื้นตันใจและฉงนสงสัย เมื่อรู้ว่าผู้ "ช่วย" ตนคือฉางยวนกระบี่จุนผู้เลื่องชื่อ และตนกำลังจะเป็นศิษย์ของกระบี่จุน ก็ดีใจจนเกือบเป็นลม
จากนั้นก็เปล่งเสียงสดใสดังขึ้นหลายหนว่า "ท่านอาจารย์"
ฉางยวนกระบี่จุนมิได้ปิดบังความลำเอียงของตนเลยแม้แต่น้อย ต่อหน้าผู้คนมากมาย ก็มอบป้ายกระบี่ที่สืบทอดจากท่านอาจารย์อวี่ชางหวนกระบี่จุนให้
โดยอ้างชื่ออย่างสวยหรูว่าเป็น "ของขวัญแรกพบ" แต่ในตอนนั้นนางผู้เป็นศิษย์ที่ถูกรับไว้ก่อนคนแรก กลับไม่ได้รับสิ่งใดเลย
เฉินหวยจั๋วนั่งรออยู่ในท้องพระโรงติดต่อกันถึงสองสามชั่วยาม เริ่มนั่งไม่ติดแล้ว
หากไม่ใช่เพราะกลัวจะเสียหน้าต่อหน้าศิษย์น้อยที่เพิ่งรับมา ป่านนี้คงหาข้ออ้างหนีกลับยอดเขาชิงจู๋ไปแล้ว
ในจังหวะที่เขาหาวหวอดจนหนังตาจะปิดอยู่รอมร่อ จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงคลื่นลมอารมณ์ผิดปกติจากศิษย์น้อยข้างกาย
เมื่อมองตามสายตาของศิษย์น้อยไป ก็เห็นศิษย์หญิงซึ่งถูกฉางยวนสลัดคาถาชำระล้างจนคืนสภาพสดชื่นผ่องใส กำลังรับป้ายกระบี่ด้วยความซาบซึ้ง พลางกล่าวขอบคุณ "ท่านอาจารย์" ครั้งแล้วครั้งเล่า
สายตาของเฉินหวยจั๋วหยุดนิดหนึ่งที่ป้ายกระบี่ จากนั้นก็เข้าใจโดยพลัน
ศิษย์น้อยของเขาคงอิจฉาเป็นแน่!
อี้หลานชิงกำลังแอบกลอกตาอยู่ในใจพลางไตร่ตรองว่าตนในชาติก่อนเหตุใดจึงมองทุกสิ่งได้ช้าถึงเพียงนี้ ก็ได้ยินเสียงส่งตรงเข้ามาในโสตประสาท
น้ำเสียงกระจ่างสดใส ดั่งตะวันอุ่นในวสันตฤดู
"ป้ายกระบี่ที่หลานศิษย์ฉางยวนมอบให้คือของที่ท่านอาจารย์ของอาจารย์เจ้าวาด ป้ายกระบี่ของท่านมีเหลือตกทอดมาไม่มาก แต่อาจารย์ยังเก็บไว้บ้าง กลับไปถึงยอดเขาชิงจู๋ อาจารย์จะหาให้เจ้าหมดเลย!"
"แล้วก็เบาะที่เจ้านั่งทับอยู่ตอนนี้ ก็ฝีมือถักของท่านด้วยเหมือนกัน ล้ำค่ากว่าป้ายกระบี่เป็นไหน ๆ เจ้าเก็บเอาไว้ให้ดีทีหลังเถิด ถือว่าเป็นของขวัญแรกพบที่อาจารย์ให้เจ้าแล้วกัน!"
อี้หลานชิงคาดไม่ถึงว่าเบาะรองนั่งใต้ร่างตนจะมีที่มาเช่นนี้
อาจารย์ของเฉินหวยจั๋ว หรือท่านอาจารย์อวี่ของฉางยวนกระบี่จุน ก็คืออดีตกระบี่จุนแห่งเสวียนเทียนรุ่นก่อนหน้านั้น ท่านชางหวนกระบี่จุน เคยเป็นยอดคนระดับตำนานที่เข้าใกล้การทะลวงสู่สวรรค์ที่สุดในทวีปตะวันออก
มรณภาพไปเมื่อสองร้อยกว่าปีก่อน แต่ชื่อเสียงยังคงกึกก้องดุจฟ้าผ่ามาจนทุกวันนี้ สมบัติวิเศษและผนึกอาคมที่ทิ้งไว้ ล้วนถูกผู้คนยกย่องเป็นของล้ำค่า กระบี่วิญญาณคู่ชีพที่เคยใช้คือกระบี่เสวียนเทียน ยิ่งถูกขนานนามว่าเป็นสมบัติสูงสุดแห่งสำนักกระบี่เสวียนเทียน
อี้หลานชิงเพิ่งเคยได้รับของขวัญล้ำค่าเช่นนี้เป็นครั้งแรก
"ขอบพระคุณท่านอาจารย์!" คำขอบคุณครานี้ นางเอ่ยอย่างหนักแน่นเป็นพิเศษ
"เรื่องเล็กน้อย ในมืออาจารย์สิ่งที่ขาดมิใช่สมบัติวิเศษ ไม่ต้องไปอิจฉาผู้อื่น!"
อี้หลานชิงถึงได้เข้าใจว่าเหตุใดอาจารย์จึงกะทันหันจะให้ของนาง มุมปากกระตุกยิ้มจนหางตาพราวระรื่น
ที่แท้อาจารย์กลัวนางจะอิจฉาจี้ฝูเหยา
ความรู้สึกที่มีคนใส่ใจช่างดีนัก
หากไม่พูดถึงของขวัญแรกพบ นางรู้สึกว่าการคารวะอาจารย์ครั้งนี้ช่างคุ้มค่ายิ่ง
อาจารย์ใหม่นอกจากจะเป็นคนดีแล้ว ยังมีรุ่นอาวุโสสูงส่งนัก
อาจารย์ของอาจารย์ใหม่คือท่านชางหวนกระบี่จุน ซึ่งเป็นท่านอาจารย์อวี่ของฉางยวนกระบี่จุน
สรุปก็คือ นางเองก็เป็นศิษย์รุ่นหลานของท่านชางหวนกระบี่จุน และมีศักดิ์เทียบเท่าฉางยวน
ภายภาคหน้าเมื่อนางพบฉางยวนกระบี่จุน ก็ไม่จำเป็นต้องทำความเคารพเยี่ยงผู้น้อยอีกต่อไป
ส่วนจี้ฝูเหยา ผู้นั้นต้องเรียกนางว่า "อาจารย์อา"!