ต้าฉิน: อาจารย์ของข้าคือยอดคนประหลาด

ทะลุมิติ + ไม่มีคู่รัก + พระเอกสายฮา + มิติพิเศษ (เป็นเพียงฉากหลังของเรื่อง)

อิ๋งเจิ้ง ราชาแห่งฉินในวัยหนุ่ม ได้รู้จักกับเพื่อนทางจดหมายผู้มีความสามารถเหนือฟ้าดินโดยบังเอิญ ในช่วงที่เขามอบหมายราชกิจให้เหล่าขุนนางจัดการ สิ่งที่ทำให้อิ๋งเจิ้งรู้สึกผ่อนคลายและเป็นสุขที่สุด ก็คือช่วงเวลาที่ได้อ่านจดหมายจากอาจารย์

ในใจของอิ๋งเจิ้ง อาจารย์ต้องเป็นสุภาพบุรุษผู้สง่างามดุจเซียนเหินฟ้าแน่นอน เขาตั้งใจแน่วแน่ว่า เมื่อกุมอำนาจได้แล้ว จะต้องไปเชิญอาจารย์ออกจากสันโดษให้ได้

แต่ทว่า... ไม่มีใครบอกเขาสักหน่อยว่า คำว่า “เทพ” ในยอดคนของอาจารย์ มาจากคำว่า “เส้นประสาท” อย่างนั้นหรือ?

ภาพลักษณ์อันงดงามในใจอิ๋งเจิ้งแตกกระจายไม่เหลือชิ้นดี แต่ถึงอย่างนั้น...

บีเกิลที่ตัวเองเก็บมาเลี้ยง ต่อให้ต้องร้องไห้ ก็ต้องเลี้ยงต่อไป!

***

ไป๋ชวนเป็นมนุษย์เงินเดือนที่ทำงานล่วงเวลาจนดึกดื่น ระหว่างเดินอยู่บนถนนก็ถูกสายฟ้าฟาดจนทะลุมิติมา แถมยังย้อนกลับไปถึงยุคก่อนราชวงศ์ฉินอีก... ไป๋ชวนหมดหนทางจริง ๆ! ฮ่า ๆ ชาติก่อนเป็นวัวเป็นม้า ชาตินี้ยังต้องเป็นอีก ถ้าเป็นแบบนั้น เขาจะเขียนชื่อตัวเองกลับหัวเสียเลย!

ไป๋ชวนตัดสินใจเด็ดขาด ไปซ่อนตัวในป่าลึก ปลูกผักปลูกดอกไม้ ชีวิตที่ไม่ต้องไปทำงานช่างแสนสุข

เดี๋ยวก่อน... อะไรนะที่ว่า ลูกศิษย์ราคาถูกกับเพื่อนทางจดหมายที่เขารู้จักโดยบังเอิญ ดันเป็นจักรพรรดิองค์ปฐม อิ๋งเจิ้งอย่างนั้นหรือ?

ไป๋ชวน: แม่จ๋า ชีวิตหลอกลูกแล้ว!

แต่ไป๋ชวนไม่มีทางรับราชการเด็ดขาด! ทำงานในยุครณรัฐนี่มันหาเรื่องทรมานตัวเองชัด ๆ!

*

หลังจากอิ๋งเจิ้งผู้กุมอำนาจไว้ในมือเดินทางมาถึงภูเขาที่ไป๋ชวนหลบซ่อนตัวอยู่ด้วยตนเอง เพื่อเชิญเขาออกไปรับราชการ...

อิ๋งเจิ้ง: แค่หายใจเองนะ*

ไป๋ชวน: ฮึ ๆ ช่างเจ้าเล่ห์จริง ๆ!

อิ๋งเจิ้ง: อาจารย์โปรดสอนข้าด้วย【ตาเป็นประกาย】

ไป๋ชวน: งั้นจะรออะไรล่ะ! ลุย!

*

หมายเหตุ: พระเอกของเรื่องเป็นบีเกิลพลังงานล้นเหลือ พี่เจิ้งเป็นหัวหน้าสมาคมผู้เคราะห์ร้ายจากบีเกิล ส่วนหลี่ซือ หวังหว่าน และคนอื่น ๆ เป็นขุนนางผู้มีความอดทนเป็นเลิศ