เปิดเกมมาได้เมืองหนึ่งเมือง ฉันยึดแผ่นดินด้วยระบบ

ชื่อเดิม:【จากอ๋องเจ้าครองแคว้นวัยหัดเดินสู่ประมุขใต้หล้า · สร้างบ้านเมือง】 【นิยายสะใจ+เปิดเรื่องด้วยก้อนแป้งน้อยน่ารัก+สูตรโกงจากเกม+สร้างบ้านเมือง+ทำไร่ทำนา+สงคราม+แผ่นดินและใต้หล้า+สัตว์เลี้ยงน่ารัก+ความรัก?】

【คำโปรยฉบับจริงจัง】 หากท่านเดินทางมาจากทะเล แล้วมุ่งหน้าไปทางตะวันตก ท่านจะพบเมืองรุ่งเรืองแห่งหนึ่งที่ราวกับมิใช่โลกมนุษย์ ที่นั่นคือดินแดนศักดินาของท่านอ๋องโยว—โจวโหยว ปลายราชวงศ์ ผู้คนอดอยากล้มตายทั่วแผ่นดิน เหล่าเจ้าแคว้นต่างแบ่งแยกดินแดนกันปกครอง ทว่าโจวโหยวกลับเป็นดินแดนสุขสงบเพียงแห่งเดียว ที่นั่นมีกำแพงเมืองแข็งแกร่งที่สุด และเมืองที่รุ่งเรืองที่สุด…

【คำโปรยฉบับไม่จริงจัง】 องค์ชายจิ้งสูญเสียพระมารดาตั้งแต่ยังเยาว์ ตัวเขาเองก็ไร้ความทะเยอทะยาน ตั้งแต่อายุห้าขวบก็ฝันอยากได้รับแต่งตั้งเป็นอ๋องแล้วไปประจำแคว้นเสียที จากนั้นก็จะไปนอนราบไม่ดิ้นรนอยู่ในดินแดนศักดินา

น่าเสียดาย เกมสร้างบ้านเมืองขนาดใหญ่ ‘ฝันเฟื่องแห่งนครหลวง’ ที่ติดตัวเขามาตอนกลับชาติมาเกิด ดันขุดหลุมฝังเขาเสียตั้งแต่เนิ่นๆ… 【เมื่อใช้หัวใจเจ้าเมืองแล้ว ร่างกายจะแข็งแรงสมบูรณ์ ไม่ถูกพิษใดเล่นงาน และคงกระพันต่อคมดาบและหอก เจ้าเมืองจะรับรู้ความเคลื่อนไหวทุกอย่างภายในเขตแดน แต่ในขณะเดียวกันก็จะผูกติดกับโจวโหยวอย่างถอนตัวไม่ได้ หากเมืองแตก เขาก็ต้องตาย】 ท่านอ๋องโยวสั่นงันงก เขาเพิ่งมีชีวิตมาได้แค่หกปีเอง แต่โจวโหยวกลับเคยถูกตีแตกมาแล้วครั้งหนึ่ง…

ทันทีที่เข้ามายังดินแดนศักดินา องค์อ๋องผู้เติบโตในวังลึกก็ถึงกับตะลึง ทั้งแห้งแล้งทั้งยากจนขนาดนี้… เขาคงไม่ใช่อ๋องเจ้าครองแคว้นคนแรกที่อดตายในดินแดนศักดินาหรอกนะ?! คำที่ท่านอ๋องโยวผู้เป็นเด็กไม่รู้หนังสือเขียนได้คล่องที่สุดคือ: เสด็จพ่อ, เสด็จพี่, ท่านน้า~ ข้าวข้าว หิวหิว!

ข้อควรรู้ก่อนอ่าน:

หนึ่ง: โลกสมมติ! สร้างบ้านเมือง! ทำไร่ทำนา! สอง: มีรายละเอียดที่ผู้เขียนแต่งขึ้นเองมากมาย พลังพิเศษโกงสุดๆ ใหญ่จนชวนขวัญผวา เป็นนิยายแนวสะใจ สาม: อาจมีคู่หลักอย่างเป็นทางการ และอาจปรากฏในช่วงหลังๆ