หลังถูกหมีใหญ่สวมหน้ากากพาตัวไป

ถูกลักพาตัวโยนเข้าไปในสนามรบก็เหลือเชื่อพอแล้ว ที่เหลือเชื่อยิ่งกว่าคือผู้ชายที่แบกเธอออกจากสนามรบนั้นทั้งสูงทั้งหล่อ

หลี่เยว่อิง วิศวกรโดรนแห่งหัวกั๋ว เป็นมนุษย์เงินเดือนคนหนึ่ง หนึ่งสัปดาห์ก่อนเธอยังนั่งเขียนแบบอยู่เลย แต่หนึ่งสัปดาห์ให้หลังกลับหมอบอยู่ในแนวหน้าของกองทัพสหพันธรัฐเหนือ แล้วถูกนายทหารรหัสเรียกขานว่า “หินแกรนิต” กดตัวไว้กับพื้นเพื่อหลบกระสุน เขาสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร สวมหน้ากาก และต้นแขนใหญ่กว่าต้นขาเธอเสียอีก ตอนแรกเธอคิดว่าตัวเองต้องตายแน่แล้ว แต่เขากลับแบกเธอ อุ้มเธอ ช่วยทำให้เท้าอุ่น แล้วยกเตียงของตัวเองให้เธอนอน ตอนแรกเธอคิดว่าตัวเองปลอดภัยแล้ว แต่เขากลับเปิดดูรายการโปรดในโทรศัพท์ของเธอ แล้วอ่านชื่อโฟลเดอร์ออกมาต่อหน้าคนอื่นว่า “อาหารหล่อเลี้ยงจิตใจ”

“ที่คุณเรียนภาษาสหพันธรัฐเหนือ ก็เพื่อหาแฟนหนุ่มชาวสหพันธรัฐเหนือหรือ?” “...ไม่คุยเรื่องนี้ได้ไหม ฉันอับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนีแล้ว”

เธอขี้ขลาดสุด ๆ แถมยังเป็นมนุษย์เงินเดือนที่ไม่ค่อยมีพรสวรรค์ด้านกีฬา การทดสอบวิ่งแปดร้อยเมตรในห้านาทียังต้องอาศัยครูช่วยผ่อนปรน แต่เธอกลับใช้เวลาสองสัปดาห์ประดิษฐ์อาวุธเลเซอร์ขึ้นมาด้วยมือ รหัสเรียกขานว่า “แสง” และในวินาทีที่ปากกระบอกปืนเล็งไปยังศีรษะของเขา เธอก็เอาตัวเข้าบังกระสุนให้เขา

“คุณไม่กลัวเจ็บมากหรอกหรือ?” “ฉันรับไม่ได้ถ้าบนใบหน้าหล่อ ๆ ของเขาจะมีรูโหว่”

——กระต่ายน้อยขี้กลัวแต่กล้าหาญ × หมีใหญ่สวมหน้ากากผู้รักและตามใจภรรยาสุดชีวิต

【สวมหน้ากาก, รูปร่างต่างกัน, รักเดียวใจเดียวหนึ่งต่อหนึ่ง, จบสุขสมหวัง, ฉากหลังเป็นสงคราม, ไม่ดราม่าหนัก, ความหวานจัดเต็ม】

นี่เป็นเรื่องแรกที่เขียนเพราะหานิยายอ่านไม่ได้ เนื้อหาอาจมีจุดไม่สมเหตุสมผล ต่อให้เป็นเทพก็สร้างอาวุธเลเซอร์ด้วยมือภายในสองสัปดาห์ไม่ได้เหมือนกัน ทุกคนอ่านเอาความหวานก็พอ