ก่อนเดินทัพทางไกล ข้านำกองพลแดงที่เจ็ดตีทะลวงภาคตะวันออกเฉียงใต้

(คะแนนเพิ่งออกมา ยังต่ำอยู่ก็เป็นเรื่องปกติ เดี๋ยวหลังจากนี้จะค่อย ๆ เพิ่มขึ้นเอง) โจวเจ๋อหย่วนผ่านชีวิตมาถึงสามชาติ หลังตายมีธงชาติคลุมร่าง ทว่าช่วงลมหายใจรวยริน สิ่งที่เขาคิดถึงเต็มหัวกลับเป็นแผ่นแป้งย่างชิ้นหนึ่ง 　　ชาติแรกเขาตายกะทันหันเพราะอดหลับอดนอนส่งอาหาร ส่วนชาติที่สองทะลุมิติไปยังโลกบำเพ็ญเซียน ฝ่าความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน กว่าจะผ่านด่านเคราะห์และทะยานสู่เซียนได้ สวรรค์ประทานด่านเคราะห์มารในใจห้าขั้นมาให้ ขอเพียงยึดมั่นในมรรคจิต ไม่ข้องเกี่ยวกับโลกียวิสัย ก็จะได้ทะยานสู่เซียน

ด่านแรก จิ๋นซีฮ่องเต้เชิญเขาออกจากป่า แต่งตั้งเป็นราชครูแห่งต้าฉิน ให้ช่วยกวาดล้างหกรัฐ “ฝีมืออันน้อยนิดของข้า ไม่อาจแบกรับชะตาของแว่นแคว้นได้” พูดจบก็หันหลังจากไป

ด่านที่สอง จักรพรรดิฮั่นอู่แต่งตั้งเขาเป็นแม่ทัพใหญ่ ให้ยกทัพขึ้นเหนือโจมตีซยงหนู “ฝ่าบาทโปรดเชิญผู้มีความสามารถท่านอื่นเถิด ความมุ่งหมายของข้าไม่ใช่สิ่งนี้” เขาสะบัดแขนเสื้อจากไป

ด่านที่สาม เล่าปี่ กวนอู และเตียวหุยไปเชิญเขาถึงกระท่อมสามครั้ง ขอให้เขาออกจากป่าไปกวาดล้างขุนนางชั่วและฟื้นฟูราชวงศ์ฮั่นให้รุ่งเรืองเป็นครั้งที่สาม เขาปิดประตูไม่พบหน้า

ด่านที่สี่ บนเขาอู่จ้างหยวน อัครมหาเสนาบดีฝากฝังทายาทเป็นครั้งสุดท้าย มอบภารกิจอันยิ่งใหญ่ที่ยังไม่สำเร็จของจ๊กฮั่นให้เขาสานต่อ โจวเจ๋อหย่วนเงียบงันอยู่นาน ก่อนจะก้มคำนับ “อัครมหาเสนาบดีมีคุณธรรมยิ่ง เจ๋อหย่วนละอายเกินกว่าจะรับไว้ได้ กระดานนี้ ข้าเอาชนะไม่ได้”

หันหลังจากไปถึงสี่ครั้ง มรรคจิตของเขาก็เริ่มสั่นไหว ในภาพลวงตาด่านที่ห้า เขามาถึงยุคสาธารณรัฐจีน กลายเป็นขอทานตัวน้อยที่หิวจนตาลาย 　　มือใหญ่แข็งแรงข้างหนึ่งยื่นมาตรงหน้า ส่งแผ่นแป้งย่างชิ้นหนึ่งให้

“เจ้าหนู ไปกับข้าเถอะ!” เขาเงยหน้าขึ้นฉับพลัน น้ำตาเอ่อคลอเต็มดวงตา

การเป็นเซียนและมีชีวิตอมตะจะมีค่าอะไร? สิ่งที่เขาต้องการคือความอมตะท่ามกลางผู้คน หลายปีต่อมา อำเภอหลัวหยวนได้สร้างหอรำลึกการปฏิวัติเขตโซเวียตตะวันออกฝูเจี้ยน โจวเจ๋อหย่วนมองรูปปั้นของตนที่ตั้งอยู่ตรงกลาง ก่อนหัวเราะด่าว่า “ข้ายังมีชีวิตอยู่ดี ๆ จะตั้งรูปปั้นไปทำไมกัน?”