เขาอ่อนโยนเสียจนฉันไม่กล้าบอกเลิก

(เพิ่งเปิดเรื่อง จำนวนตอนจะเพิ่มขึ้น)【นางเอกขี้อายเข้าสังคมแต่แสร้งทำตัวเอาแต่ใจ + พระเอกคลั่งรักสุดโต่ง + ผู้มีอำนาจยอมก้มหัว + ต่างฝ่ายต่างบริสุทธิ์ใจ + นิยายหวาน】

เวินจือเซี่ยทะลุเข้าไปในนิยาย

เธอเข้าไปอยู่ในนิยายวงสังคมชั้นสูงแห่งเมืองหลวง กลายเป็นแฟนสาวตัวน้อยที่ถูกส่งไปอยู่ข้างกายพระเอก ทั้งที่ยังเรียนมหาวิทยาลัยไม่จบ

ตามเนื้อเรื่อง เธอจะทำลายงานแต่งเพื่อเปิดทางให้นางเอก และมีจุดจบเป็นความตายอันน่าอนาถ

เวินจือเซี่ยผู้ขี้อายเมื่อต้องเข้าสังคมตกอยู่ในความเงียบงัน

พระเอกโจวชิงอู้ ผู้นำอาณาจักรธุรกิจผู้สง่างามดุจหยก ภายนอกสุขุมเป็นผู้ใหญ่ แต่ลึกลงไปกลับยึดติดและคลุ้มคลั่ง ในช่วงท้ายของนิยายต้นฉบับ เขาจะขังนางเอกไว้ในคฤหาสน์สามวันสามคืน

เวินจือเซี่ยตัวสั่นงันงก: ถอนหมั้นเอง = ถูกผูกใจเจ็บและแก้แค้น ทำตัวหาเรื่องตามเนื้อเรื่อง = ถูกกำจัดก่อนเวลา

เธอค้นหาทั้งคืน: จะบอกเลิกอย่างสันติและเป็นมิตรได้อย่างไร?

คำตอบยอดนิยม: ทำตัวเอาแต่ใจอย่างต่อเนื่อง + ตามติดทุกฝีก้าว + หึงหวงควบคุมจนชวนอึดอัด

เวินจือเซี่ยพลันเข้าใจ แล้วเริ่มลงมือวางแผนทีละนิด

แต่เรื่องกลับค่อย ๆ เกินควบคุม

สายตาที่โจวชิงอู้มองเธอลึกล้ำขึ้นทุกวัน ภายใต้ความอ่อนโยนซ่อนคลื่นใต้น้ำไว้ ความปรารถนาครอบครองที่ปั่นป่วนราวกับจะกลืนกินเธอทั้งตัว

เขาเริ่มจูบเธอได้ทุกที่ทุกเวลา เป็นจูบเนิบช้าเปี่ยมด้วยความอดทน หลังจูบเสร็จ เขาใช้นิ้วถูมุมปากเธอเบา ๆ พลางยิ้มแล้วเอ่ยคำหนึ่งว่า “หวาน”

แย่แล้ว ถ้าไม่รีบบอกเลิกก็คงหนีไม่พ้นแน่!

- ฉากพิเศษ -

ในที่สุดวันหนึ่ง เธอก็รวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้นว่า “โจวชิงอู้ เรา…พอแค่นี้ดีไหม?”

บรรยากาศเงียบไปหลายวินาที

โจวชิงอู้กำลังปอกส้มให้เธอ มือยังคงขยับไม่หยุด

เขาเงยหน้ามองเธอ ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม อ่อนโยนดุจสายลมในเดือนสาม

“พอแค่นี้หรือ?”

“จือเซี่ย ไม่ว่าเธอต้องการอะไร ฉันให้เธอได้ทั้งนั้น แต่ถ้าเธอคิดจะไปจากฉัน—”

รอยยิ้มของเขายังไม่เปลี่ยน ทว่าสายตากลับลึกล้ำขึ้น

“ทั่วทั้งจิงโจว ไม่มีใครกล้าช่วยเธอ”