ฮองเฮาแย่งสามีข้า? เกิดใหม่ครานี้ข้าจะยั่วยวนฮ่องเต้ ทะยานสู่เมฆา

【รักเดียวใจเดียวทั้งคู่-ศึกชิงหญิง-พระเอกแสร้งเจ้าสำราญ-นางเอกใสซื่อซ่อนร้าย】

ลู่หว่านยางเป็นคุณหนูตัวปลอม ทว่าผู้คนทั่วเมืองหลวงต่างอิจฉาที่นางได้แต่งงานกับสามีที่ดี

เซียวเหยี่ยนสามีของนางยังหนุ่มก็ได้เป็นอัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวา ทั้งรูปงามและรักเดียวใจเดียว อีกทั้งยังเป็นที่โปรดปรานของฮองเฮาตระกูลลี่

แต่ยามบิดาของนางป่วยหนัก เซียวเหยี่ยนกลับนำยาช่วยชีวิตเพียงขนานเดียวไปถวายฮองเฮาเป็นของขวัญวันประสูติ

นางคุกเข่าอยู่หน้าประตูวังสามวันเพื่อขอเข้าเฝ้าฮองเฮาและทวงยา ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับเป็นเสื้อผ้าผลัดเปลี่ยนของเซียวเหยี่ยนที่นางกำนัลนำมาส่ง

ในนั้นยังมีผ้าคาดอกลายหงส์แดงคู่เป็ดคู่อีกผืน

คืนนั้นบิดาของนางก็สิ้นใจ

นางหมดสติอยู่หน้าประตูวัง ส่วนทารกในครรภ์ที่มีอายุสามเดือนก็ไม่อาจรักษาไว้ได้

เพียงชั่วข้ามคืน นางสูญเสียทั้งบิดาและบุตร อาเจียนเป็นเลือดจนใกล้ตาย ทว่าสิ่งที่ได้รับจากเซียวเหยี่ยนมีเพียงคำว่า “แยกแยะไม่เป็น”

เขากล่าวอย่างชอบธรรมว่า “ฝ่าบาทประชวรติดพระแท่นอยู่ในขณะนี้ ฮองเฮาทรงตรากตรำดูแลราชกิจ บ้านเมืองกับความเป็นความตายของพ่อตา อย่างไหนสำคัญกว่ากัน ย่อมเห็นได้ชัด!”

ก่อนสิ้นลมหายใจ ลู่หว่านยางจึงให้คนนำจดหมายรักที่เขาเขียนถึงฮองเฮาไปติดทั่วตรอกซอกซอย

นางเองก็อยากเห็นเช่นกันว่า ในสายตาฮองเฮา ระหว่างอำนาจกับความเป็นความตายของเซียวเหยี่ยน อย่างไหนสำคัญกว่ากัน!

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง นางก็ย้อนกลับมายังช่วงก่อนที่ทั้งสองจะแต่งงานกัน

ยามนี้ฮ่องเต้เซี่ยอู๋ว่างยังคงเป็นคุณชายเจ้าสำราญที่ใช้ชีวิตอย่างเสื่อมโทรมเพราะถูกโรคภัยรุมเร้า

นางยื่นตำรับยาที่ราชาแห่งโอสถทิ้งไว้ให้เขา “ถอนหมั้นกับตระกูลลี่ แล้วข้าจะช่วยชีวิตเจ้า”

แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด สายตาที่เซี่ยอู๋ว่างมองนางกลับยิ่งเร่าร้อนขึ้นทุกที

คืนเข้าหอ เขาโยนเซียวเหยี่ยนที่มาขอคืนดีลงแม่น้ำ ก่อนแนบริมฝีปากกระซิบข้างหูนาง

“ชีวิตของเรา...อยู่ในมือเจ้าแล้ว”