ก่อนกองคาราวานของเฉินหนานจะออกจากเมืองชิงชวน เสิ่นลู่ซีไปที่โรงเตี๊ยมหย่งอันอีกครั้งหนึ่ง
ไม่ใช่ไปส่งของ แต่ไปเจรจาธุระ
ทางสถานีถ่ายลำจัดการเกือบเสร็จแล้ว ชายวัยกลางคนพาคนงานสองคนเปลี่ยนบานประตูห้องเก็บของใหม่ ซ่อมกำแพงแล้ว ปูพื้นด้วยหินกรวดอีกชั้น เรียบร้อยเป็นระเบียบ
เสิ่นลู่ซีถือกุญแจเดินรอบห้องเก็บของ ตรวจสอบทั้งข้างในข้างนอก รั้งประตูเปิดลองบานพับ เปิดปิดลื่นไหล กุญแจล็อกมั่นคง
"ไม่มีปัญหา" นางเก็บกุญแจ หันไปหาเฉินหนาน แจ้งให้อีกฝ่ายทราบ
เฉินหนานได้ยินก็ไม่ลุกขึ้นทันที "กองคาราวานจะออกเดินทางพรุ่งนี้เช้าตรู่"
"เที่ยวนี้ไปทางไหน"
"ไปทางใต้" เฉินหนานเป่าหมึกบนโต๊ะให้แห้ง "ทางใต้สงบกว่าทางเหนือ ขนสินค้าไปง่าย"
เสิ่นลู่ซีพยักหน้า
เฉินหนานพลันเอ่ยขึ้น "เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ หากภัยแล้งรุนแรงขึ้น เมืองชิงชวนอยู่ไม่ได้แล้วจะทำอย่างไร"
"เจ้ากำลังบอกให้ข้าไปทางใต้หรือ"
"ข้ากำลังบอกให้เจ้าเผื่อทางหนีทีไล่ไว้" เฉินหนานมองนาง "เจ้าทำการรอบคอบ กักตุนเสบียงไว้มาก กิจการก็มั่นคง ข้าล้วนเห็นแก่ตา
แต่เสบียงมากเพียงใดก็มีวันหมด หากแล้งไปทั้งปี อาศัยแค่ตุนเสบียงย่อมทนไม่ไหว"
คำพูดนี้แทงใจดำเสิ่นลู่ซี
นางย่อมรู้ว่าทนไม่ไหว
ชาติก่อนเป็นตัวอย่างมีชีวิต แล้งหนึ่งปี เสบียงหมด ผู้คนก็เริ่มตาย