ระหว่างที่ท่านหมอเฒ่าเฮ่อไปทำเนียบเมืองหลวง เสิ่นลู่ซีก็มิได้อยู่เฉย
นางเรียกผู้ป่วยอาการเบาที่พอขยับตัวได้ในเพิงสังกะสีมารวมกัน แล้วเอ่ยสั่งว่า “เปลี่ยนเสื่อสกปรกในเพิงทั้งหมดทิ้งเสีย ถ้าไม่มีเสื่อใหม่ก็ให้ปูฟางสะอาดแทน
ชามตะเกียบที่คนป่วยใช้ห้ามปะปนกัน เมื่อใช้เสร็จแล้วก็ให้ลวกด้วยน้ำเดือด ส่วนหนองเลือดและอาเจียนบนพื้น ให้โรยปูนขาวแล้วค่อยกวาด อย่าใช้มือเปล่าแตะต้องเด็ดขาด”
ป้าเฉินที่อยู่ข้าง ๆ ได้ฟังก็รีบเรียกคนไปจัดการ
เสิ่นลู่ซีเดินไปดูบ่อน้ำด้านหลังเพิงสังกะสี ปากบ่อเปิดกว้างไม่มีแม้แต่ฝาปิด ข้าง ๆ มีกองเศษใบไม้เน่าและน้ำสกปรกสุมอยู่
“บ่อน้ำนี้ใช้การอีกมิได้แล้ว ต้องปิดปากบ่อเสีย” เสิ่นลู่ซีพูดกับป้าเฉิน “ต่อแต่นี้ไป น้ำที่คนในเพิงดื่มทั้งหมดต้องไปหาบมาจากข้างนอก เมื่อหาบกลับมาแล้วต้องต้มให้เดือด ห้ามแตะต้องน้ำดิบแม้แต่คำเดียว”
ป้าเฉินลูบมือไปมาอย่างกลัดกลุ้ม “คุณหนู การไปหาบน้ำข้างนอกต้องมีคนช่วยนะเจ้าคะ คนในเพิงที่พอเดินไหวก็มีแค่ไม่กี่คน…”
“พวกท่านทำตามที่ข้าบอกก่อนเถิด ปิดปากบ่อด้วยแผ่นไม้ แล้วหาหินมาทับไว้” เสิ่นลู่ซีคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ถึงเวลานั้นข้ากับท่านหมอเฮ่อจะไปถามที่ทำเนียบด้วยกันว่า จะจัดทหารมาช่วยได้หรือไม่ เรื่องหาบน้ำก็ไม่ต้องให้พวกท่านกังวล”
ป้าเฉินรับคำแล้วเรียกชายฉกรรจ์อาการเบาสองคนไปหาแผ่นไม้มาปิดบ่อ
เสิ่นลู่ซีหันกลับไปที่เตา จัดแจงวัตถุดิบยาชุดสุดท้าย
วัตถุดิบยาที่นำมาวันนี้ร่อยหรอจนใกล้หมดแล้ว พรุ่งนี้คงต้องไปที่ร้านยาจับจ่ายอีกชุดหนึ่ง แต่นางมีเงินติดตัวอยู่ไม่มากแล้ว
ขณะกำลังคิด ก็มีเสียงเคลื่อนไหวดังมาจากปากซอย