เมื่อมีตัวยาจากทางการและกำลังคน สภาพในเขตโรคระบาดก็ดีขึ้นวันต่อวัน
เสิ่นลู่ซีเข้าสู่เขตโรคระบาดทุกเช้า ออกมาตอนพลบค่ำ ระหว่างนั้นนอกจากต้มยาแล้ว ก็คอยจับตาดูป้าเฉินกับพวกทำงานทำความสะอาดและฆ่าโรค
ท่านหมอเฒ่าเฮ่อดูแลตรวจอาการ ผู้ป่วยทุกคน ล้วนต้องให้เขาจับชีพจรด้วยตนเอง ดูผื่นด้วยตาตนเอง ปากก็พร่ำพึมพำจดบันทึกการเปลี่ยนแปลง
ในเพิง ผู้ป่วยอาการหนักรุ่นแรก ๆ ฟื้นตัวได้เร็วที่สุด มีหลายคนนั่งดื่มโจ๊กเองได้แล้ว ผื่นก็ตกสะเก็ด ไม่มีหนองไหลออกมาอีก
ผู้ที่อาการเบาหน่อยก็ทุเลาลง ไข้ลด ผื่นหยุด สภาพจิตใจกลับคืนมามากทีเดียว
ผู้ป่วยใหม่ที่ส่งเข้ามามีน้อยลงเรื่อย ๆ จากวันแรก ๆ วันละสองสามคน ภายหลังต้องทิ้งช่วงนานจึงส่งเข้ามาสักคน และล้วนเป็นอาการเบาระยะแรก พอกินยาแล้วก็ควบคุมได้เร็วมาก
ท่านหมอเฒ่าเฮ่อแม้รู้สึกว่าฤทธิ์ยาเกินธรรมดา แต่พลิกไปพลิกมาก็หาเหตุไม่พบ สุดท้ายจึงได้แต่สรุปว่าตำรับโอสถเข้าชุดกันดี
บ่ายวันนั้น เสิ่นลู่ซีกำลังต้มยาอยู่ข้างเตา ท่านหมอเฒ่าเฮ่อเดินออกมาจากข้างในเพิง ใบหน้ายากที่จะมีรอยยิ้มได้บ้าง
"แม่หนู ข่าวดี คนในเพิงข้าเพิ่งดูทั้งหมด ผู้ป่วยสามสิบแปดคน มีสิบสองคนออกจากเพิงได้แล้ว ผื่นล้วนตกสะเก็ด ไข้ก็ลดหมด ไม่แพร่เชื้อแล้ว"
"จริงหรือ?" เสิ่นลู่ซีวางทัพพียา ลุกขึ้นมองเข้าไปข้างในเพิง
สมจริง ผู้ป่วยแถวนั้นใกล้ประตูสภาพจิตใจดีขึ้นมาก มีหลายคนนั่งคุยกับป้าเฉินแล้ว
"พวกที่เหลือก็ใกล้แล้วเช่นกัน ดูตามความเร็วนี้ กินยาอีกไม่กี่คราก็จะเคลียร์ออกไปจนหมด" ท่านหมอเฒ่าเฮ่อพิงกำแพง ยกมือลูบเครา "ชายชราอย่างข้ามีชีวิตยืนยาวถึงเพียงนี้ เพิ่งเคยพบโรคระบาดร้อนที่รักษาได้รวดเร็วเช่นนี้"