เสิ่นลู่ซีเร่งรุดกลับมาจากหมู่บ้านตระกูลหลิว เพิ่งก้าวเข้าลานบ้านวางตะกร้าสะพายหลังลง เสิ่นต้าซานก็สาวเท้าก้าวพรวดเข้ามาจากข้างนอก
ขากางเกงของเขาเปื้อนโคลนเหลืองที่แห้งกรังไปครึ่งหนึ่ง สีหน้าดำทะมึน
“ท่านพ่อ ดูมาแล้วหรือ?” เสิ่นลู่ซีตักน้ำเย็นจากตุ่มดินเผาหนึ่งกระบวยส่งให้
เสิ่นต้าซานรับกระบวยน้ำ กรอกลงคออึกใหญ่จนหมด ยกแขนเช็ดคราบน้ำที่คาง
“ดูแล้ว ลำธารสายนั้นหลังเขา ปีก่อนๆ ช่วงนี้น้ำไหลดังซ่า กระทบหินกระเซ็นเป็นฟองขาวสูงเชียว ตอนนี้แห้งไปเกินครึ่ง เหลือแค่สายบางๆ ไหลซึมตามร่องหินลงมา แม้แต่แอ่งน้ำเล็กๆ ก็ขังไม่ได้”
เสิ่นต้าซานถอนหายใจ “บ่อเก่าหัวไร่บ้านเรา ข้าเอาไม้ไผ่ลำนี้หยั่งลงไปถึงก้นวัดดู ระดับน้ำลดลงไปถึงสองฟุตครึ่ง! โคลนก้นบ่อจวนโผล่ขึ้นมาแล้ว น้ำที่ตักขึ้นมาได้มีกลิ่นโคลนตุๆ ทั้งนั้น”
เสิ่นลู่ซีจ้องไม้ไผ่ลำนั้น ใจของนางตึงเครียดถึงขีดสุด
สวรรค์ไม่ยอมปรานีให้ฝนตกสักหยด อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นดินแห้งผาก
“ท่านพ่อ พืชผลในนาตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
“มันแดงที่ไร่ดินทรายยังพอดีหน่อย ก่อนหน้านี้เจ้าให้ข้ากลบดินเพิ่มขึ้นอีกชั้น รากยังพอมีความชื้นอยู่บ้าง แต่ข้าวในนาลุ่มไม่รอดแล้ว ปลายใบเริ่มเหลืองและม้วนงอ น้ำในนาเตียนจนท่วมหลังเท้าไม่มิด
ถ้าฝนไม่ตกอีก ข้าวรุ่นนี้คงยืดไปไม่ถึงออกรวง ได้ยืนต้นตายแห้งในนาหมด”
เสิ่นลู่ซีรู้ว่า ฝนนี้จะไม่ตกลงมาแล้ว
ภัยแล้งครั้งนี้พอลั่นกลองรบ ก็คือแผ่นดินแห้งแล้งหลายพันลี้ สูญสิ้นพืชผล
“ท่านพ่อ ถ้าข้าวรักษาไว้ไม่ได้จริงๆ เราก็ทุ่มกำลังรักษามันแดงไว้เถิด”
เสิ่นต้าซานพยักหน้าหนักแน่น “ข้ารู้ว่าสิ่งใดสำคัญกว่า คืนนี้ข้าจะไปหาบน้ำ”
พ่อลูกกำลังหารือเรื่องนากัน บานประตูรั้วด้านนอกพลันมีเสียงฝีเท้าดังตึงตังเข้ามา
จ้าวชุ่ยผิงบิดเอวหนาๆ เดินเข้ามา ดวงตาสามเหลี่ยมกลับกลอกไปมาทั่วลานบ้าน
นางเหลือบเห็นกองกระบุงเปล่าที่วางซ้อนอยู่ข้างกำแพงก่อน พลางได้กลิ่นหอมน้ำมันพริกหอมที่ลอยออกมาจากครัว ก็เปิดปากร้องตะโกนขึ้น
“โย น้องสะใภ้อยู่บ้านหรือ! กลางวันแสกๆ ที่บ้านทำอะไรอร่อยๆ อีกแล้ว? กลิ่นหอมลอยมาแต่ไกลเชียว”