วันนี้รอคอยไม่นานเกินไปสำหรับเสิ่นลู่ซี
หลังจากแม่สื่อจางจากไปได้ไม่กี่วัน หวังกุ้ยฮวาก็เรียกเสิ่นต้าซานไปที่เรือนหลัก
ตอนนั้นเสิ่นลู่ซีกำลังผ่าฟืนอยู่ในลานบ้าน ได้ยินเสียงหวังกุ้ยฮวาลอยออกมาจากเรือนหลัก ไม่ดังไม่เบา พอดีลอยมาถึงลานบ้าน
“เจ้าสอง เรื่องแต่งงานของลูกสาวข้าจัดแจงให้เรียบร้อยแล้ว ท่านเศรษฐีโจวในอำเภอ ที่บ้านมีทั้งนาและร้าน ลูกสาวเจ้าแต่งไปก็มีแต่ความสุขสบาย”
แต่งไป? พูดได้ไพเราะนัก
ชายแก่ห้าสิบกว่าปี ที่บ้านมีอนุภรรยาอยู่แล้วสามคน ซื้อเด็กสาวอายุสิบสี่ปีไปเป็นอนุภรรยาตัวเล็ก นี่เรียกว่ามีความสุขสบายรึ?
เสียงของเสิ่นต้าซานฟังอู้อี้ “ท่านแม่ ลู่ซีเพิ่งสิบสี่...”
“สิบสี่แล้วยังไง? สาวๆ ในหมู่บ้านสิบสี่ปีหมั้นหมายกันตั้งเท่าไหร่? ท่านเศรษฐีโจวให้ของหมั้นถึงยี่สิบตำลึง ยี่สิบตำลึงนะ! เจ้าทำนาทั้งชีวิตยังเก็บไม่ได้เท่านี้เลย!”
จ้าวชุ่ยผิงคอยช่วยเสริมอยู่ข้างๆ “ใช่แล้วน้องสอง เรื่องดีๆ อย่างนี้ต่อให้จุดโคมตามหาก็ยังไม่เจอ เจ้ายังเลือกมากอีก”
เสิ่นต้าซานเงียบไป
เสิ่นลู่ซีเสียบมีดฟืนลงบนตอไม้ ปัดเศษไม้บนมือ แล้วเดินไปที่ประตูเรือนหลัก
“ท่านพ่อ ออกมาหน่อย”
คำพูดนี้เรียกให้คนในห้องมองมาทางนาง
หวังกุ้ยฮวาหน้าเครียด “ผู้ใหญ่คุยกัน เด็กอย่างเจ้าสอดปากอะไร! ไสหัวออกไป!”
เสิ่นลู่ซีไม่สนใจนาง มองแค่เสิ่นต้าซาน “ท่านพ่อ ออกมา”
เสิ่นต้าซานลังเลครู่หนึ่ง ลุกขึ้นเดินตามออกมา
หวังกุ้ยฮวาด่าทออยู่ข้างหลังสองสามคำ เสิ่นลู่ซีทำหูทวนลม ดึงเสิ่นต้าซานมาที่เรือนของตน ปิดประตูเรียบร้อย
หลิวเฉียวเหนียงก็อยู่ในเรือน สีหน้าซีดเผือดแล้ว
“ลู่ซี ท่านย่าของเจ้า...”
“ข้าได้ยินหมดแล้ว” เสิ่นลู่ซีมองเสิ่นต้าซาน “ท่านพ่อ ท่านตกลงไปแล้วหรือไม่?”