เสิ่นลู่ซีคาดไม่ถึงว่าเรื่องจะมาถึงเร็วเพียงนี้
เย็นวันนั้นที่นางกลับจากหมู่บ้านตระกูลหลิว พอเดินเข้าประตูบ้าน ก็เห็นคนแปลกหน้านั่งอยู่ในเรือนโถงกลาง
ดูจากรูปร่างเป็นสตรีวัยสี่สิบเศษ สวมเสื้อนอกสีคราม ปักปิ่นบนศีรษะ ถือผ้าเช็ดหน้า ยิ้มจนรอยย่นบนใบหน้าเต็มไปหมด
เสิ่นลู่ซีจำได้ในบัดดล
แม่สื่อจางนั่นเอง
แม่สื่อจางผู้รับจัดหาคู่ครองให้คนในเมืองโดยเฉพาะ
ชาติก่อนก็เป็นหญิงผู้นี้ที่ขึ้นบ้านมา ยิ้มแย้มเจรจาต่อรองราคากับหวังกุ้ยฮวา เงินยี่สิบตำลึง ขายนางให้ท่านเศรษฐีโจวเป็นอนุภรรยา
คิดมาถึงตรงนี้ เสิ่นลู่ซีรู้สึกโทสะวูบหนึ่ง แล้วรีบเก็บกดลง พลางเดินต่อตามปกติ ไม่เร่งรีบมุ่งไปเรือนน้อยของตน
เมื่อผ่านเรือนหลัก นางเงี่ยหูฟังอยู่ชั่วครู่
"...ป้าหวัง หลานสาวท่านนี้ข้าเคยพบเห็นมา หน้าตางดงาม ขยันขันแข็ง คู่ควรท่านเศรษฐีโจวยิ่งนัก..."
"...ท่านโจวเป็นผู้มีหน้ามีตาในเมือง มีเรือกสวนไร่นาและร้านค้าล้วนครบครัน หลานสาวท่านแต่งไปก็เท่ากับไปเสวยสุข..."
น้ำเสียงของหวังกุ้ยฮวากดต่ำมาก ฟังไม่ค่อยถนัด ได้ยินเพียงเลาๆ อย่างเช่น "กี่ตำลึง" "เมื่อใด" ทำนองนั้น
จ้าวชุ่ยผิงก็อยู่ข้างใน เอ่ยแทรกเป็นครั้งคราว น้ำเสียงยากจะปกปิดความคึกคัก
ยืนอยู่หน้าประตูเรือนตน เสิ่นลู่ซีไม่มีสีหน้าอะไร
มาเร็วนัก ครั้งนี้เร็วกว่าชาติก่อนหลายเดือน
ชาติก่อนมาเอาฤดูใบไม้ร่วง ชาตินี้ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงมาเร็วกว่า
น่าจะเป็นเพราะจ้าวชุ่ยผิงหาเงินมาใช้หนี้พนันให้เสิ่นจินเป่า จึงไปหาท่านเศรษฐีโจวด้วยตนเอง เร่งรัดจัดการเรื่องการขายคนก่อนกำหนด
เสิ่นลู่ซีเดินเข้าห้อง ปิดประตู
หลิวเฉียวเหนียงกำลังฟั่นเชือกปออยู่ในห้อง ได้ยินเสียงพูดหัวเราะจากภายนอก สีหน้าอมทุกข์ "ลู่ซี ทางเรือนหลักมีแม่สื่อมา เจ้าว่านั่น..."
"ท่านแม่ ข้ารู้แล้ว"