วันที่เสิ่นลู่ซีไปส่งของที่เมืองหลิวเหอ จ้าวชุ่ยผิงมาหาถึงเรือน
หลิวเฉียวเหนียงกำลังตากวุ้นเส้นอยู่ในลานบ้าน ได้ยินเสียงประตูรั้วดังขึ้น เงยหน้ามอง แทบจะทำถาดไม้ไผ่ในมือหลุด
จ้าวชุ่ยผิงยืนอยู่หน้าประตูรั้ว มือถือตะกร้าเปล่า ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มนั้นดูฝืนยิ่งกว่าร้องไห้เสียอีก
"น้องสะใภ้ อยู่บ้านหรือ?"
หลิวเฉียวเหนียงวางถาดไม้ไผ่ให้มั่นคง ไม่ได้เชื้อเชิญให้นางเข้ามา ยืนอยู่กลางลานบ้านมองนาง "พี่สะใภ้มีธุระอะไร?"
จ้าวชุ่ยผิงกวาดสายตาไปทั่วลานบ้าน ลูกตากลอกไปมา มองเห็นวุ้นเส้นที่ตากไว้และของแห้งกองอยู่ริมกำแพง แววตาเป็นประกายขึ้นมา
"ก็ไม่ได้มีเรื่องใหญ่อะไร เพียงแต่ที่บ้านช่วงนี้ขัดสนขึ้นหน่อย พี่ชายเจ้าเอวไม่ดีทำงานหนักไม่ได้ จินเป่าก็ใช้จ่ายในเมืองมาก ที่บ้านแทบไม่มีหม้อข้าวให้หุงแล้ว แม่ให้ข้ามาถามว่า พอยืมเสบียงได้บ้างไหม รอถึงฤดูเกี่ยวแล้วจะคืนให้"
หลิวเฉียวเหนียงฟังจบ สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนไป
ตอนแยกตระกูลพูดว่าอะไรไว้? ออกจากประตูนี้แล้ว ก็อย่าคิดจะกลับมาอีก
นี่เพิ่งผ่านไปไม่นาน ก็มาขอยืมเสบียงแล้ว
"พี่สะใภ้ ตอนแยกตระกูล หนังสือสัญญาเขียนไว้ชัดเจน ครอบครัวรองต่างคนต่างอยู่ ไม่ติดค้างกัน เสบียงเราก็ไม่ได้มีเหลือเฟือ ให้ยืมไม่ได้"
รอยยิ้มของจ้าวชุ่ยผิงแข็งค้างไปชั่วขณะ แล้วก็ยัดเยียดขึ้นมาอีก "น้องสะใภ้ ก็เป็นครอบครัวเดียวกัน แยกตระกูลส่วนแยกตระกูล แต่ความผูกพันฉันท์ญาติยังมีอยู่มิใช่หรือ? ขอยืมสักสามสิบห้าสิบชั่ง ไม่มาก จริง ๆ นะไม่มาก"
"ให้ยืมไม่ได้" หลิวเฉียวเหนียงตอบอย่างเด็ดขาด
แต่ก่อน นิสัยของหลิวเฉียวเหนียงไม่กล้าแข็งกร้าวเช่นนี้ ตอนอยู่ตระกูลเฉินหลายปี จ้าวชุ่ยผิงชี้นิ้วด่านาง นางก็ได้แต่ก้มหน้าอดทน
ช่วงหลายเดือนหลังจากแยกตระกูล ถึงแม้จะยุ่ง แต่ชีวิตสุขสบาย กระดูกสันหลังก็แข็งขึ้นตามมา