แม่พิมพ์ที่ให้จ้าวเถี่ยจู้ทำเสร็จเร็วกว่าที่คาดไว้
ตอนเสิ่นลู่ซีไปเอางานที่โรงเหล็กร้านจ้าว จ้าวเถี่ยจู้กำลังใช้หินทรายละเอียดขัดขอบแม่พิมพ์อยู่ พอนางมา เขาก็วางแม่พิมพ์ไว้บนโต๊ะ ตบมือเบาๆ
"แม่หนู มาดูหน่อยเร็ว"
เสิ่นลู่ซีหยิบแม่พิมพ์ขึ้นมาพลิกดูอย่างละเอียด
สองชิ้นประกบกันสนิท ร่องพิมพ์ทรงจานตรงกลางลึกเท่ากันเป๊ะ ลายกันลื่นที่สลักไว้ตามขอบชัดเจนทุกเส้น ใช้นิ้วลูบแล้วไม่บาดมือเลย
นางประกอบสองชิ้นเข้าด้วยกัน ออกแรงกดทีหนึ่ง แล้วเปิดออก รอยพิมพ์ในร่องเรียบลื่นเสมอกัน
"ช่างจ้าว ฝีมือท่านยอดเยี่ยมไร้ที่ติจริงๆ"
จ้าวเถี่ยจู้ยิ้มกว้าง "แน่นอนอยู่แล้ว ข้าตีเหล็กมายี่สิบกว่าปี ยังไม่เคยทำของพลาดสักชิ้น"
เขาหยิบกระชอนที่ปรับปรุงแล้วส่งให้ด้วย
กระชอนอันนี้ใหญ่กว่าปกติรอบหนึ่ง รูบนผิวเรียงกันหนาแน่นเป็นระเบียบ แต่ละรูกลม ขนาดเท่ากันหมด ขอบก็ขัดเรียบลื่น
เสิ่นลู่ซียกขึ้นส่องกับแสง เห็นแสงลอดผ่านรูทั่วถึง ไม่มีรูไหนตันเลย
"อันนี้ดีมาก ดีกว่าที่คาดไว้เสียอีก"
จ้าวเถี่ยจู้ใช้มือเช็ดบนผ้ากันเปื้อน ก้มเข้ามาชี้ที่ด้ามกระชอน "ด้ามนี้ข้าทำให้ยาวขึ้นนิดหน่อย เวลาใช้มือจะได้ไม่ต้องอยู่ใกล้ปากหม้อมากเกินไป จะได้ไม่ถูกไอน้ำลวก"
เสิ่นลู่ซีลองกำด้ามดู ยาวกำลังเหมาะมือ
"ช่างจ้าวช่างใส่ใจนัก"
"พวกเราที่ทำอาชีพนี้ สิ่งที่ตีขึ้นมาต้องให้คนใช้แล้วสบายมือถึงจะนับว่ามีฝีมือ" จ้าวเถี่ยจู้พูดด้วยท่าทางภูมิใจในฝีมือ "จริงสิแม่หนู แบบแปลนที่เจ้าเขียนมา ข้าครุ่นคิดอยู่หลายวัน มีหลายจุดที่ออกแบบได้แยบยล ข้าไม่เคยเห็นแนวคิดแบบนี้มาก่อน ถ้าหากวันหลังเจ้ามีแบบอื่นอีก เอามาได้เลย ข้ารับรองทำให้ดี"